Menu

kulturni centar vrsac

Savremena Vrsac

Savremena Vrsac

Savremena Vrsac

Kulturni centar Vršac je institucija kulture čiji je osnivač SO Vršac (2003. god.). Osnovana je u cilju ispitivanja kulturnog tržišta južnobanatske regije na kome počiva i formira se kulturna ponuda.


Kulturni centar Vršac bavi se bazičnim kulturnim potrebama konzumenata kulture na teritoriji opštine Vršac i žižna je institucija kulture koja razvija široku lepezu umetničkog stvaralaštva pojedinaca/grupa, kao i prezentaciju njihovog rada javnosti.


Osim ove primarne delatnosti Kulturni centar Vršac organizuje i koordinira rad kulturno-umetničkih društava i folklornih grupa na teritoriji opštine Vršac, organizator/suorganizator je svih gradskih javnih manifestacija (MFF VRŠAČKI VENAC, BERBA GROŽĐA, VRŠAČKO KULTURNO LETO, DAN GRADA,...).


Drugi veoma važan segment rada Kulturnog centra je aktivno podsticanje lokalne kulturne produkcije kroz sistematski rad sa određenim ciljnim grupama, a to su, pre svega, deca i omladina. Osim edukativnih programa Kulturni centar u okviru svoje Savremene galerije promoviše i profesionalnu umetničku scenu i kvalitetne programe koji služe upravo ozbiljnom profilisanju publike koja na taj način stiče iskustva neophodna za prepoznavanje kvalitetne umetnosti.


Sterijina no 62

3D exhibitions

  • Savremena Vrsac

    Sene i opsene: iluzija - Biserka Petrović

    23 Nov 2020 – 04 Dec 2020

    Od drevnih vremena i starih filozofskih tradicija postoji ideja da je ceo svet oko nas iluzija. U današnje vreme virtuelne stvarnosti i naprednih tehnologija koje čine da se ljudska rasa razvija uz sve veće ubrzanje i i u nekoj vrsti delirijuma, ta ideja o svetu kao obmani je mnogo jasnija i bliža prihvatanju. Da li je ovaj svet samo san, i mi ga sanjamo, ili smo mi san koji svet sanja? Povez koji često koristim je metafora za zatvaranje očiju pred obmanama. Razotkrivanje je moguće, ali nije svako spreman da se suoči sa sobom, jer to zahteva razvoj, tačnije promenu. A promena je u stvari jedina konstanta. Biserka Petrović Diplomirala na F.L.U u Beogradu 2004, magistrirala vizuelne umetnosti na Likovnoj akademiji u Firenci, pod mentorstvom prof. Domenika Viđana. Stipendista italijanske i norveške Vlade, grada Lazarevca i Fondacije za talente Republike Srbije. Živela u Firenci od 2005. do 2015, predajudi slikarstvo na Accademia del Giglio i radedi u umetničkoj radionici u Muzeju Palazzo Strozzi. 2016. u Poljskoj slikala S ljubavlju Vinsent, prvi dugometražni film u istoriji svetske kinematografije slikan uljem na platnu, dobitnik tridesetak festivalskih nagrada i kandidat za Oskara. Dobitnica je nagrade za grafiku F.L.U. u Beogradu, specijalnih pomena na Iowa Biennial u U.S.A. i Premio Pandosia u Italiji, finalista nagrada Premio Città di Novara u Italiji i Artzine u Španiji. Radovi joj se nalaze u više javnih i privatnih kolekcija u zemlji i inostranstvu, a izdvaja se Glo’Art kolekcija u Belgiji, u kojoj je uvrštena u najbolje pozvane umetnike koji su ušli u katalog izabranih dela. Samostalno izlagala 15 puta (u Srbiji i Italiji) a kolektivno na četrdesetak izložbi u Italiji, Bugarskoj, S.A.D, Danskoj, Slovačkoj, Poljskoj, Rumuniji i naravno Srbiji. Član je ULUS-a od 2015. Kompletna biografija i galerije radova nalaze se na internet prezentaciji: www.biserkapetrovic.com

  • Savremena Vrsac

    Izložba slika - Tamara Žderić

    12 Nov 2020 – 22 Nov 2020

    Svet žuri, rastače se, promiče, izmiče, pada, uzdiže se, juri nezaustavljivo. Ne stižemo da sve informacije pohranimo u sebe, ne uspevamo da za vreme ovog našeg kratkog života dotaknemo, dodirnemo, pojmimo, obuhvatimo, raščlanimo silnu količinu pojava i pojmova koji nas okružuju. U savremenom svetu, punom straha, pre svega onog skrivenog, iskonskog, ne dozvoljavamo sebi da se bavimo sitnicama koje nas okružuju, njihovim postojanjem i njihovim kretanjima. Često nismo svesni života koji se krije u jednom drvetu, grumenu zemlje, deliću tkanine, razmazu boje. A taj svet je fantastičan, neopisiv, neponovljiv i mora da se doživi svakim delićem našeg osećajnog bića. U svojim radovima, tragam za takvim, dinamičnim, eruptivnim kretanjima, ali i onim treperavim, nežnim, krhkim, jedva opaženim. Ne ograničavam se na jedno likovno sredstvo, tu su i tuš i pero, grafitna olovka, uljane boje. Otkrivanje novih svetova sadržanih u raznim pojavama i predmetima oko mene, dovelo me je do toga da sopstveno postojanje, ali i postojanje sveta kome pripadam, shvatim kao uzbudljivu igru koja se odvija bez kraja i konca. Autor: Tamara Žderić Tamara Žderić Biografija Tamara Žderić rođena je u Beogradu, hiljadu devet stotina i devedesete godine. Osnovne i master studije slikarstva završava na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu. Trenutno doktorand slikarstva na istom fakultetu. Do sada priredila veći broj samostalnih, žiriranih izložbi u zemlji (Beograd, Novi Sad, Niš, Kragujevac, Užice, Zrenjanin ...) i inostranstvu (Kotor, Herceg Novi, Prijedor). Takođe, učestvovala na velikom broju grupnih, žiriranih izložbi, uglavnom u zemlji, ali i u inostranstvu (Prijedor, Tuzla, Bukurešt). Dobitnica više nagrada za svoj rad, od kojih se izdvajaju Nagrada grada Beograda za stvaralaštvo mladih, oblast umetnosti (2019) i Druga Nagrada iz Fonda za crtež „Vladimir Veličković“ (2015).

  • Savremena Vrsac

    Sretno drvo - izložba slika

    30 Jul 2020 – 10 Aug 2020

    Drvo, koje u raznim kulturama predstavlja simbol života, u mom slikarskom ciklusu život opisuje kao kreaciju i stvaranje, krug obilja i stalnu mijenu. Ukorijenjeno u zemlji koja ga hrani, drvo raste prema svjetlu, mijenjajući se kroz godišnja doba. Dom je pticama i kukcima, glazbalo vjetru i kiši, a čovjeku zaklon, mjesto odmora i okrjepe. Istražujući psihologiju boja, varirala sam motiv drveta kao živog organizma, prikazujući ga kao simbol vitalnosti i obnavljanja životnih energije. BIOGRAFIJA Edit Glavurtić rođena je 1965. u Splitu, a u Zagrebu živi od 1970. godine. Na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu, 1988. godine diplomirala slikarstvo u klasi prof. Đure Sedera. 1990. godine odlazi u Beč, gdje 1995. na „Schule fur Angewandte Kunst“ dobiva titulu magistra umjetnosti. Slike je izlagala na mnogim samostalnim izložbama u Hrvatskoj i Austriji. Članica je HDLU-a (Hrvatsko društvo likovnih umjetnika) EDIT GLAVURTIĆ, AKADEMSKA SLIKARICA 1965: rođena u Splitu 1984 Završila Školu primjenjene umjetnosti u Zagrebu, odjel slikarstva 1988 Diplomirala na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu, odjel slikarstva, klasa prof. Đuro Seder 1988- 1990 surađivala kao asistentica scenografie u crtanoj seriji “Mali leteći medvjedići”, kooprodukcija Zagreb filma i kanadske televizije 1995. Magistrat na „Schule für Angewandte Kunst“ u Beču 1997 počinje slikati Anđele Od 2003 živi i radi kao slobodna umjetnica u Zagrebu i Beču Članica LIKUM-a i HDLU-a SAMOSTALNE IZLOŽBE: 1989. Galerija „Mundus“, Wien, ulja na platnu 1989. Galerija „Nikola Tesla“, Zagreb, akvareli 1989. Galerija „Fokus“, Mokrin, Vojvodina, crteži, akvareli 1994: Galerija „Kristina Hartman“,Beč, akvareli 1995: Galerija „Studio“, Beč, akvareli, 1996: Banka Bawag, Beč, akvareli 1998: „Bank Austria“, Beč, akvareli 2002: „ Amerlinghaus“, Beč, ulja na platnu 2005: „Cheops“,Beč, ulja na platnu 2006: „Kuga“, Großwarasdorf, Burgenland, ulja na platnu 2007: Vila „Scheier“, Čakovec, „Anđeli“ 2007: Galerija „Kontura“, Zagreb, „Anđeli nas zovu“ Ulja na platnu 2008: Etnografski Muzej, Zagreb, „Anđeli nas zovu“, Ulja na platnu 2008: Pučko učilište u Vrbovcu, „Naši anđeli“, Ulja na platnu 2008 „Atelje A&A“, Bjelovar, „Vrijeme anđela“ 2008: Galerija Balen”, Slavonski Brod, “Anđeli” 2009: Galerija “Zvonimir” Solin 2009: Galerija “Ulrich”, Zagreb 2011: Galerija Sv. Krševana, Šibenik 2011: Galerija grada Krapine, Krapina 2012: Europski dom, Zagreb 2017: Pučko otvoreno učilište, Zelina, “Anđeli” 2018: Pučko otvoreno učilište Vbovec, “Život je lijep” 2018: Gradska galerija Jastrebarsko, “Anđeli” 2019: Galerija Osmjeha, Zagreb, “Život je lijep” 2020: POU- MAR Nova Gradiška, “Skice iz Edena” SKUPNE IZLOZBE: 1987: Galerija „Janko Misic“, Samobor, ulja na platnu 1987: Galerija „Skolska knjiga“, Zagreb, ulja na platnu 1988. Galerija „Klek“ , ulja na platnu 1988: Galerija „Vladimir Nazor“, Zagreb, ulja na platnu 1994: Galerija „Kristina Hartman“, Beč, akvareli 1996: Galerija „Prisma“, Beč, akvareli 1996: Galerija „Prisma“, Beč, akvareli 1997: Galerija „Prisma“, Beč, akvareli 2007: Etnografski muzej, Zagreb, “Čudesni svijet anđela” 2008: "Austrijska veza", hrvatski likovni umjetnici u Austrjii Galerija "Vladimir Filakovac, Zagreb KONTAKT Nalješkovićeva 5 10 000 Zagreb Tel: 098 408 260 https://www.facebook.com/edit.glavurtic https://www.facebook.com/Edit-Glavurti%C4%87-Art-164290256923879/

  • Savremena Vrsac

    Marija Zdravković - Slike

    11 Jan 2021 – 25 Jan 2021

    Priroda je tema istraživanja u dosadašnjem stvaralaštvu Marije Zdravković, kroz koju umetnica započinje stvaranje jednog novog sveta satkanog od misli i ličnih doživljaja. Baveći se suštinom ova „dva sveta” i njihovim povezivanjem Marija Zdravković akcenat stavlja na unutrašnji, kojem daje posebnu misaonu dubinu i prostor kreiran bojom. Umetnica se kreće između ovih prostora na kontemplativnom planu sjedinjujući ih u neraskidivu celinu. Marija Zdravković u najnovijem ciklusu slika nastavlja da se bavi floralnim motivom koji je vekovima tema slikarstva i inspiracija umetnika. Kroz epohe lepota cveća, njegova posebnost i simbolika vezani su za vreme i prolaznost. U slikama najnovijeg ciklusa primetna je promena pristupa u slikarskom izrazu. U prethodnom staralaštvu pred nama je realan, definisan i prepoznatljiv prikaz flore. Sada se taj pristup menja, umetnica cvet ovog puta razgrađuje, dekonstruiše, svodi formu i smiruje kolorit. Ponovo je on samo povod, impuls stvaralaštva Marije Zdravković koja klasičnim slikarskim postupkom gradi organičku sliku prepunu ritma, emocija, promisli. Bogatom paletom boja, nanosima na platno umetnica suptilno unosi u sliku vibraciju, pulsiranje, život. Upravo ovi elementi su veza sa akcionim slikarstvom koje je Marija vešto primenila i ugradila u svoje stvaralaštvo. Fotografija biljnog sveta služi kao predložak slici. Međutim suštinski momenat u nastajanju dela je trenutak u kojem se umetnica seća prizora koji je fotografija sačuvala. Upravo te emocije koje nastaju kao rezultat sećanja umetnica unosi u svoje slike. Isprepletanost prošlog i sadašnjeg trenutka u kome slika nastaje formira snažnu kompozicionu celinu u kojoj ritam, atmosfera, nežne forme, akcenti nedovršenosti daju intenzitet i dubinu slici. Pozicioniranje stvaralaštva Marije Zdravkoivć u odnosu na istorijski kontekst nije jednostavno. Motiv koji umetnica obrađuje smešta je u klasičan umetnički diskurs, što je u suprotnosti sa ličnim i autentičim doživljajima slikarstva u duhu vremena u kojem živi i stvara. Ta činjenica slici Marije Zdravković daje posebnost, aktuelnost i originalnost. Umetnička imena kao što su Ansel Kifer, Svaj Tvombli, Džordžija O'Kif, Paul Kle mogu stvaralaštvu Marije Zdravković dati relevantan umetnički kontekst, a ukazuju i na njen afinitet prema umetnosti ovih stvaralaca. Bitno je istaći da umetnica uspešno u svoje stvaralaštvo ugrađuje kompleksnost sopstvene ličnosti i duše i da kroz izabrani motiv cveta predstavlja ličnu viziju i doživljaj sveta u kojem živi. Na posmatrača slikarstvo Marije Zdravković snažno utiče, ne ostavlja ga ravnodušnim. Ono u sebi sadrži efekat iznenađenja, koje inicira saglasje, misao, mir i sklad. Ovi elementi čine suštinu ljudske prirode i našu veliku potrebu za njima. Činjenica da otuđenost od prirode, lepote, dobrote, postaje još očiglednija kada nas tako sveprisutan i prepoznatnjiv motiv, kao što je cvet i njegova simbolika iznenadi. Slavica Obradinović, istoričar umetnosti Marija Zdravković Rođena (1980) u Beogradu. Diplomirala na Fakultetu Likovnih Umetnosti U Beogradu, odsek slikarstvo (2010) u klasi profsora Slobodana Roksandića. Član Udruženja Likovnih Umetnika Srbije. Trenutno na doktorskim studijama slikarstva na Fakultetu Likovnih Umetnosti u Beogradu. (2019) Samostalno izlagala u Prodajnoj Galeriji Beograd, izložba slika Krećem se bez promene mesta (2018) Samostalno izlagala u Galeriji ULUS u Beogradu, izložba slika i crteža Cvet kao misao (2017) Samostalno izlagala u Galeriju Zavoda za proučavanje kulturnog razvitka u Beogradu, Galeriji Beogradske Tvrđave, Velikoj Galeriji Likovnog Salona u Kulturnom centru Novi Sadi i Galeriji Zavičajnog muzeja u Rumi. (2016) Boravila na rezidencionalnom programu GloArt održanom u mestu Lanaken, Belgija zajedno sa drugim umetnicima iz regiona. (2012 - 2018) Kao saradnik i asistent učestvovala na performansima The Lost Humanity i Les Tenebre koji su izvedeni u Norveškoj u saradnji sa Norveškom umetnicom Liv Kristin Holmberg. (2014) Boravila u Iranu u saradnji sa Norveškim urednikom Truls Lie i kao saradnik učestvovala na Međunarodnom Festivalu Dokumentarnog filma Cinema Vérité u Teheranu. (2014) Asistent i saradnik u realizaciji dokumentarnog filma Significance of freedom. Živi i radi u Beogradu. Kontakt: Tel: +381645762135 Email: zdravkovicmarija80@gmail.com

  • Savremena Vrsac

    RETROSPEKTIVA - Maja Milovanović

    14 Dec 2020 – 31 Dec 2020

    O umetnosti Maje Milovanović Umetnica Maja (Živanović) Milovanović predstavlja u 3D Kulturnog centra Vršac multimedijalni projekat “RETROSPEKTIVA”, zasnovan na konceptu umetničke korelacije ličnih dokumenata i fotografija iz porodičnog albuma sa istorijskim vizuelnim obrascima karakterističnim za vreme i okruženje u kojem su likovi živeli. *Pred nama je vrstan crtač koji u okviru "skučenih" mogućnosti kje naizgled pružaju klasične crtačke tehnike uspeva da ostvari savremen vizuelni doživljaj. Deluje da Maja Milovanović voli da boravi u prošlosti. U istu biva uvučena fotografijama iz starih albuma. Međutim u njenoj interpretaciji ovih zamrznutih života, ponekad i potpuno nepoznatih joj aktera, ona briše prostorno-vremenske granice i mi nemamo osećaj kom razdoblju scena pripada. Majini likovi uspešno putuju kroz vreme a ono što ostaje netaknuto to je toplina i atmosfera trenutka. Retrospektiva koja je u vidu instalacije u 3D prostoru pred publiku donosi istraživanja koja se protežu od 2016 godine do 2019 i to kroz nekolio ciklusa kao što su "Mit o graditelju", "Studija kolektivne sreće"... *U svojim radovima istražuje granice umetničke egzistencije, stvaralačkog procesa i različite društvene uloge, polazeći od ličnih, intimnih i realističkih sadržaja, sve do preispitivanja sopstvenih i zvanično usvojenih sistema vrednosti savremenog društva i umetničke scene. MAJA MILOVANOVIĆ Kontakt adresa E-mail: iluzimaja@gmail.com ; majamilovanovic1977@gmail.com Telefon: 064-265-74-55 Lični podaci Rođena u Beogradu, 1.5.1977.god. gde živi i radi kao profesorka Crtanja i slikanja u Školi za dizajn i kao vizuelna umetnica. Obrazovanje Magistar slikarstva Fakulteta Likovnih Umetnosti u Beogradu, od 2005 Diplomirani slikar, Fakultet Likovnih umetnosti, Beograd 1996-98./Cetinje, diplomirala 2000. Školu za dizajn, smer Industrijski dizajn i enterijer završila 1996. . Nagrade 2010. Nagrada za digitalnu fotografiju „Hodnik“ na Međunarodnom Bijenalu Umetnosti Minijature Gornji Milanovac 2000. Studentska nagrada za slikarstvo na završnoj godini studija –SPINAKER- FLU Cetinje Njeni radovi se nalaze u brojnim privatnim kolekcijama u SAD i Evropi, u institucijama (otkup) Narodni muzej Kikinda, Publicis (Londonu), Beneton (Italija) itd. Odabrane grupne izložbe 2019. Vilnius Umetnički sajam, Vilnius, Litvanija 2018. Noć Muzeja – Licem u lice sa Pobednikom, Galerija ULUS, Beograd 2017. KUČ – Kulturno-umetnička čajanka u Dorćol Platzu, grupna izložba beogradskih umetnica 2016. Medjunarodno Bijenale Umetnosti Minijature, Gornji Milanovac 2015. „Monohrom“ Kulturforum, Beograd 2015. Međunarodno bijenale akvarela malog formata“ SKC Novi Beograd 2013.”IMAGO MUNDI”(Benetton Foundation) Prateći program 55th International Art Exhibition la Biennale di Venezia, Italy 2013. Trienale proširenih medija, Cvjeta Zuzoric, Beograd 2012. Međunarodno Bijenale Minijature, Gornji Milanovac 2012.-Prolećna izložba ULUSa, Cvjeta Zuzorić, Beograd 2012.-Žene slikari, Majdanpek 2011. Minimum-maksimum „O seksualnosti“ Banja Luka, RepublikaSrpska 2010. „Signum“ izložba Profesora Škole za dizajn od 1964. do 2010, Muzej Primenjene Umetnosti, Beograd 2010. Medjunarodno Bijenale Umetnosti Minijature, Gornji Milanovac 2008.- Prolećna izložba ULUSa, Cvjeta Zuzorić, Beograd 2005.- Led u maju- Prolećno Anale, u Čačku 2004.-Niko kao ja- Galerija studentskog grada, Novi Beograd 2004.- Studije iz marljivosti- Kulturni centar Beograd 2004.- Greota da se baci- Moderna galerija, Podgorica 2002.-Jesenji salon ULUSa- galerija Cvjeta Zuzorić, Beograd 2002.-ZOOM in ZOOM out/Oktobarski salon, Beograd 2001.-Le Feu, St.Paul de Vence, Francuska 1998.-Ni jedan dan bez linije- Grafički kolektiv, Beograd 1998.-STUDENTSKA IZLOŽBA CRTEŽA, Dom Omladine Beograd Samostalne izložbe, rezidencijalni boravci i prezentacije 2018. «Kolektivna sreća» Galerija Kvaka 22, Beograd 2018. «Studije sreće» Prodajna galerija Beograd 2017. Cite International du Paris, boravak i prezentacija radova i projekta «Mit o graditelju» (rad: Diverzije sećanja) 2016. „Mit o graditelju“ Izložba i Instalacija u prostoru, KCB, Beograd 2017. „Mit o graditelju“ Izložba i Instalacija u prostoru, Narodni muzej Kikinda 2017. „Mit o graditelju“ Izložba i Instalacija u prostoru, SKC Obrenovac 2013. “Ovo nije prvi put” Instalacija u prostoru, DOB Beograd, Septembar 2013. 2013.-UZMI DEO MOGA ZIDA – UZMI PARČE MOJE BAŠTE (instalacija u prostoru, autorke Maja Milovanović i Nataša Škorić), galerija Muzeja Železnice, Beograd 2007.-IZLOŽBA SLIKA- galerija Kolarac, Beograd 2005.-ADAPTACIJA-slike,magistarska izložba, galerija FLU, Beograd 2004.-IZMEDJU- slike, galerija SKC, Kragujevac 2002.-RAZGOVOR-Instalacija u prostoru Maje Živanović i Natalije Vujošević, galerija Doma Omladine, Beograd 2001.-SLIKE(diplomska izložba) - galerija FLU, Beograd 2000.-SLIKE(samostalna izlozba laureata) - galerija Spinaker, Herceg Novi

  • Savremena Vrsac

    Filip Daćevac - Cityscapes

    15 Oct 2020 – 25 Oct 2020

    Posmatrajući slike Filipa Daćevca, najpre sam želela da uvidim ono što je meni najvažnije a to je čista likovnost i poetika likovnog izraza. Vrlo jasna kompozicija likovnog rada ovog autora je podeljena na cikluse gradskog motiva, putevi koji su smešteni u dominantnu likovnu perspektivu, asimetrija i harmonija dsje prijatnost oku i osećaj smirenosti. Zapitaćemo se kuda autora vode ovi putevi? Da li je to samo unutrašnja potreba da se krene i stigne na neko drugo mesto? Biti sada u ovoj realnosti i da li tu i ostati? Verica Ilić - istoričar umetnosti BIOGRAFIJA Filip Daćevac, rođen 16.03.1992. Godine u Vršcu. Nakon završetka srednje škole nastavio dalje školovanje na Učiteljskom fakultetu u Vršcu. Izlagao je na vise od dvadeset grupnih, samostalnih I internacionalnih ižložbi. 2019. Vodi školu slikanja I crtanja za decu ‘Ars Momenat’ 2020. Otvara svoju galeriju I atelje ‘Daćevac. Samostalne izložbe: -Novembar 2014, Učiteljski fakultet -Decembar 2015, Kulturni Centar Vršac -Februar 2019, Kulturni Centar Vršac -Februar 2019, Nacionalna bilblioteka Bela Crkva Grupne izložbe: -Maj 2014, Dom Mladih, Vršac -Jun 2015, Dev9t festival, Beograd -Jun 2015, Junski Art salon, Vršac -Avgust 2015, Dani vetrograda, Vršac -Septembar 2015, 56. Internacionalna manifestacija dece I omladine za nagradu ‘’ Paje Jovanovića ’’ -Oktobar 2015, 16 INTERBIFEP, Tuzla -Decembar 2015, Kulturni centar Zrenjanin, 30x30 -Januar 2016, Pančevo kulturni centar, 30x30 -Februar 2016, Art centar Beograd, 30x30 -Mart 2016, Sremska Mitrovica, 30x30 -April 2016 – Internacionalni bijenal minijatura, Gornji Milanovac -Avgust, Dani vetrograda, Vršac -Oktobar 2016, Dom vojske, Vršac -Septembar 2017, 58 Internacionalna izlozba dece I omladine za nagradu ‘Paje Jovanovića ’. -Jun 2017, Dom vojske, Vršac -Januar 2018, Prvi trijenale portreta, Smederevska Palanka -Jun, 2020, Likovna kolonija Krčedin -Januar 2020, 50. Godina od udruženja slikara Paje Jovanovića - Jun 2020, Galerija u izlogu / KC Vršac

  • Savremena Vrsac

    Sadko Hadžihasanović-Carpe Diem

    26 Aug 2020 – 06 Sep 2020

    Carpe Diem je naslov serije slika koje je nastala 2019/20. Na slikama su predstavljeni vojnici koji jedu obrok izmedju borbi. U ovim trenutcima dok se naizgled opusteno obavlja ocigledno najvaznija potreba coveka, unosenje hrane, vojnici pokusavaju da uzivaju u momentu. Isto tako ovaj ritual je ispunjen mnogim Emocijama kao sto su strah, anksioznost i osecaj prolaznosti ili kraja. Sadko Hadzihasanovic je uspeo da nas uvede u svet vojnika koji ne pripadaju ni jednoj vojsci. Bez osudjivanja on ih slika dostojanstveno kao ljudska bica koja imaju momenat mira. U toj dihotomiji stoji napetost ovih prizora. Slikano suvom cetkom sa Maestralnim crtackim sppsobnostima veoma svojstvenim za Sadka Hadzihasanovic Sadko Hadzihasanovic je roden u Bihacu, Bosnia. Diplomirao na Akademiji likovnih umjetnostiu Sarajevu 1982 i magistrirao na Fakuleteu likovnih umjetnosti u Beogradu 1984. Od 1993 zivi u Torontu , Kanada. Clan i osnivac avangardne grupe Zvono u periodu od 1982-1992. Tokom zivota u Jugoslavia imao 25 samostalnih izlozbi i tokom osamdestih ucestvovao na najvaznijim jugoslevenskim manifestacijama : Binale mladih Rijeka, Jugoslovenska dokumenta, , Bienala skulpture Pancevo, Memorial Nadezda Petrovic, Cacak. Dobitnik nagrade studia B za najbolju izlozbu u Beogradu u godini 1990. Karijeru nastavlja u Canadi gdje ga predstavlja galerija Paul Petro Contemporary Art. Od 2016 bavi se i umjetnickim animiranim filmom. Do sad je napravio tri filma koji su prikazivani na internacinalnim festivalima u Ljubljani, Banja Luci, Tuzli, Vancouver i Itali. Posljednji Kids with Guns je napravljen uz pomoc Canada Council for Ars

  • Savremena Vrsac

    CRTAČKI (SPI)RITUALI - JAVOR RAŠAJSKI

    17 Jul 2020 – 27 Jul 2020

    Postoji mišljenje u metodologiji da uopšte nije bitno upoznati neku nauku hronološki ili određenim redom – ukoliko se pomno istraži pojedina oblast, pre ili kasnije krug znanja će se zatvoriti, istraživač će obuhvatiti bitno. Takav je i smisao crtanja, crtež je istovremeno analiza i sinteza, projekcija i duhovno oružje, a crtanje je put. Drugačije rečeno, šta god da čitaš, proučavaš ili crtaš, uvek stižeš do sebe. Crtači kažu da treba razlikovati crtež od crtanja. Postoje vekovi crteža kao materijalnog dobra, muzejsko-galerijskog i istorijsko-umetničkog artefakta, ali ne i crtanja. Crtež je materijalni trag, ne samo likovni izraz, posledica unutrašnjih procesa, a crtanje je kao krvotok, duboko lično uslovljeno, pojedinačni psihološki proces, osećajnost i saosećajnost, nema vremensku i materijalnu dimenziju, kao što je nema ni biće. Poezija i crtež su načini osvajanja ili razotkrivanja unutrašnjeg zamka, katedrale duše. Zato nema pravog kolektivnog crtanja, ono je duboko lični čin, pečat i znak uzrokovan unutrašnjim razlozima poput ljubavi. Kada nadrealisti grupno učestvuju u crtačkoj igri, eksperimentalnom crtežu nazvanom „izuzetni leš” (cadavre exquis) ili u sučeljavanju dva majstora na jednom crtežu (Leonid Šejka i Vladan Radovanović su započeli isti crtež sa dva suprotna kraja papira) kao na šah tabli, uvek postoji granica, omeđena teritorija, zamak duše iz koga se odapinju linije-strele. Crtanje je stoga nesaglediv mentalni proces a crtež njegov trag, mapa lavirinta ili nepoznate teritorije, vodič u divljoj zemlji zvanoj umetnost, otkrivanje i prelaženje određene oblasti. Javor Rašajski (Vršac, 1946) je u tom smislu crtač koji crta crtež (može se crtati i ono što u likovnom smislu nije crtež), bitan mu je takav umetnički izraz kao dovršenost, putovanje i domaštavanje, avantura u prostoru i vremenu. Za njega je crtež više od uobičajene skice ili studije, uosećavanje (nem. Einfühlung), eksperiment sa sobom i istorijom, dakle i mentalni proces. Radovan Hiršl, umetnik iz njegove generacije, genijalno je naslovio autopoetički tekst „Šara šaru šarom šara”. Crtež je i za Rašajskog magija, krajnji čin zavođenja, a crtanje je neistraženi, nedoslućeni proces. Rašajski upravo u procesualnosti pronalazi smisao crtanja, svoj opšti način rada, vraća se nekim starim radovima, docrtava ih i likovno redefiniše. Treba ostati uspravan i časno istrajati pred zagonetnom belinom papira, podloge kao tabula rasa umetnosti, rešiti tajnu formata, kompozicije, izbora materijala i alatki. Izgleda da crtač njima teži nagonski, svim bićem. Neko se bori sabljom, drugi floretom a Rašajski je izabrao bodež, lancetu, hirurški nož, sa kojim opsesivno i ritualno urezuje svoje crne linije na belinu papira, pušta krv zvanu tuš, gravira i tetovira površinu, uzima joj meru i isteruje dušu na površinu. Crtanje je, kako Dragan Jovanović Danilov misli o umetnosti „poosobljenost” pa i razmišljanje o crtežu koje neminovno postaje ličnosno i poetičko. Traje taj Rašajski pred utopijom belog kao leptir pred svećom, sagoreo je na svakom crtežu, ali i uzrastao ponovo u sledećem. On je majstorski crtač, poslednji veliki srpski sledbenik moćne severnjačke, direrovske škole crtanja, koja ovde ima mnoge poklonike. Kao mačevalac ili hirurg zna da odvoji crno od belog, noć od dana, dobro od zla, život od smrti – u samo jednom potezu linije – i zna kada treba stati, odustati od crtanja. Mijamoto Musaši (Miyamoto Musashi), najveći samuraj u japanskoj istoriji, kaže u svom učenju Knjiga pet krugova da borac mora znati kada da odustane i povuče se. Njegovim savremenicima bilo je neshvatljivo da on ne odgovara na pojedine uvrede i ne upušta se u dvoboj, ali iz perspektive majstora je razumljivo – ukoliko nema prilike da se usavrši veština – čemu borba? U tom smislu crtač i profesor Dragan Lubarda je crtačima dao i pravo na grešku. 7 Rašajski zna kada treba prekinuti liniju, odustati od daljeg crtanja, od analize, završiti crtež nedorečenim tačkicama. Crtež je izazov, kao partija šaha, u njegovo rešavanje crtač ulaže različite strategije i napore. Za ovog Vrščanina je kao i za Musašija (koji je bio i izvanredan crtač) bitna praznina koliko i forma, a prazno nije u crtežu kao na akvarelu samo pozadinsko polje, belina ili (ne)obojenost podloge, već mistično polazište, nulti stepen stvaranja, predmet promišljanja i vrsta utočišta. Puno i prazno, belo i crno, svetlost i senka – to je disanje crteža, ekstremi toplog i hladnog između kojih se crtač kreće, način da se dosegne neko unutrašnje stanje, lepota ili ružnoća živog uz prisustvo svesti o smrti. Oprezan kao ratnik, crtač nikada ne dozvoljava da ga crtež nasuče na sprud kiča, anegdotizma ili antiumetnosti. Ne doživljava crtački brodolom i decenijama crta jer zna šta je crtež, traje iz dela u delo. Radije kažemo traje, nego usavršava se ili napreduje jer se crtanje ne može naučiti, jednom osvojeno majstorstvo treba samo negovati, kako Uroš Tošković kaže bdeti nad „nežnim unutrašnjim biljkama”. Rašajski se kao i svi pravi crtači uopšte ne menja a i zašto i ka čemu pomerati jednom osvojenu filosofiju, ovladanu veštinu, zašto izneveriti pronađenu dubinu. Crtež je izraz krajnosti, totalnog i nadvremenog, cilj je ne narušiti jedinstvo, savez podloge i ruke, crteža i crtača. Reč je o celovitom stvaraocu, umnom u likovnom smislu, snažnom u izrazu, pripadniku rase koja izumire. Dragan Lubarda, teolog crteža, kaže da je Mikelanđelo (Michelangelo) zabio sebi jednu strelu u glavu a ona se zove Fidija (Fidias). Tako se i za Rašajskog može reći da polazi od velikog uzora, od Albrehta Direra (Albrecht Dürer), ne toliko učeći od njega koliko nastojeći da se odmeri prema njegovom radu a to je već viši nivo stvaranja. Direr, putovođa po raju i paklu umetnosti, umeo je da zamađija liniju pa su neki zapadni teoretičari pomišljali da srpska reč crtež potiče od ruske reči „čert” (vrag, đavo), ali Dragan Lubarda to odbacuje, tvrdeći da je priroda crteža svetlosna. Crnilo linije, grafizam tuša i pera ili zasenčenost olovke, vidovi su otiskivanja u duhovnu pustolovinu, psihonautičkog putovanja u zaumni prostor. Rašajski suvereno brodi tim crnim morem tuša pomoću beline svojih jedara crtačke čestitosti, likovnog poštenja, upuštajući se u rešavanje ne malih formata. Pronašao je kompas za putovanje po crnilu, dosežući daleku obalu svetlosti. Kompas mu je mali instrument za koji je Salvador Dali (Salvador Dalí) rekao da bi ga jedino poneo na pusto ostrvo – a to je oko, izoštreno i izbrušeno na dijamantskim tocilima filigranski preciznog crteža. Ustao je taj Rašajski u odbranu crteža kada na takav način više niko i ne pomišlja, ne samo u Vojvodini, on je verovatno jedini na tom prostoru koji zaista crta. Radeći i na formatima koji su veći od uobičajenih za potrebe minucioznog, detaljističkog, studioznog crteža, uvodeći nove, čvrste podloge od veštačkih materijala umesto hartije, razlistao je svoje crtačke mape u više pravaca (kako sam kaže „Od jednog crteža mogu da napravim deset”). Javor Rašajski se potpuno udaljio od prosečnog poimanja crteža koje je u postmoderni doseglo nivo banalnosti i uputio prema crtežu kao filosofiji, crtanju kao ritualu i spiritualu. On je sada i ovde vrli učitelj kao nekada stari majstori, ka njemu se okreće lice Mnemosine (Mnemosyne). Zato oni koji znaju šta je umetnost crtanja pažljivo osluškuju šta im poručuju radovi ovog majstora. Dejan Đorić Rođen je u Vršcu 1946. godine. Akademiju za likovne umetnosti završio je u Beogradu 1975. godine u klasi profesora Zorana Petrovića. Crtanje je učio kod profesora Aleksandra Lukovića, a crtež je specijalizirao na postdiplomskim studijama kod prof. Zorana Petrovića. Aktivno izlaže od 1982. godine. Uradio je ili ilustrovao preko osamdeset knjiga, od kojih su šest autorskih iz oblasti ornitologije. Iz iste oblasti ima preko dvadeset naučnih radova. Radeći na knjigama, nagrađen je dva puta prvom nagradom na Međunarodnom sajmu knjiga u Beogradu 2002. i 2004. godine, a 2007. dobija Visoku nagradu rumunske Akademije nauka i umetnosti za autorsku knjigu Ptice Banata. Grad Vršac dodelio mu je Oktobarsku nagradu 1998. i 2004. godine. Član je Matice srpske i ULUS-a. Direktor Gradskog muzeja Vršac bio je od 2000. do 2004, a član Opštinskog veća zadužen za kulturu od 2008. do 2012. Živi i radi u Beogradu i Vršcu. Kolektivno je izlagao na svim značajnim izložbama ULUS-a, a samostalne su: 1982. Karlovac, Galerija Barešić, ctreži 1983. Novi Sad, Galerija biblioteke Matice srpske 1984. Zagreb, Galerija SRCE, crteži 1984. Novi Sad, Galerija Doma armije, crteži 1984. Sombor, Galerija Doma armije, crteži 1984. Bačka Palanka, Galerija Gradskog muzeja, 1984. Ilok, Galerija Doma kulture, crteži 1985. Zagreb, Galerija SRCE, crteži 1986. Niš, Galerija Doma kulture, crteži 1987. Beograd, Galerija Akademije za likovne umetnosti 1987. Vršac, Narodni muzej, slike i crteži 1988. Novi Sad, Mala galerija ULUV-a, crteži 1988. Opovo, Savremena galerija, slike i crteži 1990. Beograd, Galerija STARA KAPETANIJA, crteži 1991. Novi Sad, Velika galerija Kulturnog centra 1991. Vršac, Galerija grada, crteži 1991. Kikinda, Galerija Gradskog muzeja, slike i crteži 1991. Sremski Karlovci, Galerija Gradskog muzeja 1992. Vršac, KONKORDIJA, slike i crteži 1994. Beograd, Galerija 73 , slike i crteži 1994. Zrenjanin, Savremena galerija, slike i crteži 1997. Pančevo, Gradski muzej, slike 1998. Smederevska Palanka, Gradska galerija, crteži 2000. Beograd, Galerija 73, slike 2000. Beč, IHS, Gal. Jesuiten, Foyer sponsor, crteži 2002. Beograd, Galerija SULUJ, slike 2005. Smederevska Palanka, Gradska galerija, slike 2006. Beograd, Galerija Biblioteke grada Beograda 2007. Novi Sad, Muzej Vojvodine, slike i crteži 2007. Vršac, Gradski muzej, slike 2008. Temišvar, Galerija PIGMALION, crteži 2009. Sombor, Gradska galerija, slike 2012. Novi Sad, galerija SANU, slike 2014. Beograd, Galerija Biblioteke grada Beograda 2015. Vršac, Gradski muzej, slike i crteži 2017. Beograd, Galerija Doma vojske, crteži 2017. Bela Crkva, Gradski muzej, slike 2017. Oradea (Rumunija), Muzeul Țării Crișurilor, slike

  • Savremena Vrsac

    Izložba slika iz ciklusa "Homo Ludens" - Jelena Vragović

    18 Jun 2020 – 28 Jun 2020

    Projekat, ciklus slika muškog akta „Homo Ludens” promoviše klasičan slikarski čin na savremeni način. Koncept projekta je da se prikaže, osim slikarske vrednosti, muškarac u aktuelnom društvenom trenutku. Savremeni svet donosi sve više novih izazova, zahteva i očekivanja od nas, što današnjicu često čini neizvesnom, opasnom, što donosi usamljenost, otuđenost i nesigurnost. Nije neobično da se u pokušaju odgovora na zahteve uzburkane stvarnosti remeti samopouzdanje, greši se u samoproceni, luta se u traženju svog mesta i svrhe. Tako, i iskonska uloga muškarca, sa utvrđenim pravilima i poznatim modelima ponašanja postaje prevaziđena, a uloga nejasna. Da bi našao svoje mesto u svetu, on se igra. Igra jeste najviše vezana za detinjstvo, ali čovek može da se igra celog života mada se način igre tokom života menja. Kroz igru učimo i istražujemo sve dimenzije ovog sveta. Dileme koje donosi , vrli novi svet, prikazala sam slikama na kojima su figure u različitim grčevitim položajima, u traženju, borbi, igri ili pak, u položajima koji ukazuju na nesigurnost i potrebu za zaštitom. Ovim projektom nameravam da naglasim lepotu muškog tela, slikarstva, da personifikujem čoveka. Biografija Jelena Vragović rođena je 06.03.1973. godine u Vršcu. Imala je sedam samostalnih izložbi u Pančevu, Nišu i Vršcu i više kolektivnih: Član je KLUV-a Vršac od 1998. i ULAZ-a od 2006 godine. Dobitnica je Diplome za originalan pristup likovnom delu na 28. Smotri likovnog stvaralaštva amatera Srbije, Čačak 2008; dobitnica je Pohvale Saveza 98 u Beogradu; osvojila je treću nagradu 2003. na Smotri u Novom Sadu; Pohvalu 2005. u Novom Bečeju; Drugu nagradu na 5. Smotri 2004. u Novom Sadu; Treću nagrada na Izložbi minijatura "VOVa" mini Art u Mađarskoj 2011. Nosilac je priznanja za najtrofejnijeg likovnog umetnika amatera Vojvodine (2009. god).... Radila je ilustracije za knjigu dr Ljubice Stojković "Bračni lavirint" i za „Srebrne bajke“ Dragoslave Šaulić.

    exhibiting artists

      latest works

          Cookies help us to provide certain features and services on our website. By using the website, you agree that we use cookies. Privacy policy