Menu

kulturni centar vrsac

Savremena Vrsac

Savremena Vrsac

Savremena Vrsac

Kulturni centar Vršac je institucija kulture čiji je osnivač SO Vršac (2003. god.). Osnovana je u cilju ispitivanja kulturnog tržišta južnobanatske regije na kome počiva i formira se kulturna ponuda.


Kulturni centar Vršac bavi se bazičnim kulturnim potrebama konzumenata kulture na teritoriji opštine Vršac i žižna je institucija kulture koja razvija široku lepezu umetničkog stvaralaštva pojedinaca/grupa, kao i prezentaciju njihovog rada javnosti.


Osim ove primarne delatnosti Kulturni centar Vršac organizuje i koordinira rad kulturno-umetničkih društava i folklornih grupa na teritoriji opštine Vršac, organizator/suorganizator je svih gradskih javnih manifestacija (MFF VRŠAČKI VENAC, BERBA GROŽĐA, VRŠAČKO KULTURNO LETO, DAN GRADA,...).


Drugi veoma važan segment rada Kulturnog centra je aktivno podsticanje lokalne kulturne produkcije kroz sistematski rad sa određenim ciljnim grupama, a to su, pre svega, deca i omladina. Osim edukativnih programa Kulturni centar u okviru svoje Savremene galerije promoviše i profesionalnu umetničku scenu i kvalitetne programe koji služe upravo ozbiljnom profilisanju publike koja na taj način stiče iskustva neophodna za prepoznavanje kvalitetne umetnosti.


Sterijina no 62

3D exhibitions

  • Savremena Vrsac

    Forme kao prostori (za) razmišljanja - Milan Nešić

    05 Apr 2021 – 25 Apr 2021

    Još od trenutka kad je početkom prošlog veka (1913) Dišan konceptualizovao praksu uvođenja predmeta (iz) svakodnevne upotrebe u korpus/kontekst umetnosti ― diskusije na temu odnosa između (svakodnevnih) predmeta sa jedne, odnosno tela/dela sa druge strane, nimalo ne gube na svojoj aktuelnosti. Među poglavljima te ― uvek aktuelne i nikad do kraja ispričane priče ― nalazi se i slikarski opus Milana Nešića, koji prisustvo materije (materijala) na crtežima i platnima koje radi uvodi već sa svojim ranim, studentskim radovima. Sam Nešić svoja platna radije naziva radovima nego slikama (Namerno se ograđujem od reči “slikarstvo” jer smatram da sam malo toga “naslikao”), na ovaj način naglašavajući upravo manuelni momenat, tačnije niz momenata koji podrazumevaju kombinovanje, apliciranje, lepljenje, kolažiranje,..., koji njegove slike približava kategoriji trodimenzionalnih (vizuelnih) objekata. Locirane u međuprostoru između slika i radova, ali i između slike i slikarstva ― Nešićeve vizuelne strukture, mentalne i fizičke/fizikalne propozicije i vežbe, ili, jednostavno rečeno, slike-objekti u formi vizuelnog dnevnika svedoče upravo o umetnikovoj (umetničkoj) svakodnevici kao dominantnoj "temi" i karakteristici ove umetnosti. Dnevnički karakter ovih slika-znakova akcentovan je činjenicom da na većini radova Nešić ispisuje i datume njihovog nastanka. Pri tom on ne prikazuje (još manje opisuje) svakodnevicu ― već istu, najpreciznije rečeno, registruje. Na ovaj način (trajno) memorisani, datumi nastanka Nešićevih slika prevazilaze sami sebe ― istovremeno funkcionišući kao njihovi naslovi ali, podjednako, i kao intimni dnevnički zapisi. Opredeljujući se za strategiju malih pomaka, opus Milana Nešića predstavlja kontinuirano kretanje i stalno nadograđivanje (gomilanje, svođenje, pročišćavanje, akumuliranje, ...) stilskog (formalnog) obrasca koji je ovom slikaru već obezbedio široku prepoznatljivost što samo po sebi uopšte nije mali domet. Nebojša Milenković O autoru Milan Nešić Rođen 1976. godine u Sremskoj Mitrovici. Upisao Fakultet likovnih umetnosti u Prištini 1997. godine. Diplomirao na Katedri za slikarstvo Akademije umetnosti u Novom Sadu u klasi prof. Jovana Rakidžića 2003. godine. Završio Master studije na Katedri za slikarstvo Akademije umetnosti u Novom Sadu 2015. Izlagao samostalno na 25 izložbi I učestvovao na preko 60 grupnih izložbi u zemlji I inostranstvu. Dobitnik godišnje nagrade Akademije umetnosti Novi Sad za slikarstvo 2003. godine I nagrade “Perspektivni” kao najbolji mladi stvaralac u kategoriji slikarstvo “Art Klinike” 2003. godine.

  • Savremena Vrsac

    "Kuda idemo / ka čemu težimo?" - Mila Gvardiol

    29 Jan 2021 – 19 Feb 2021

    “Kuda idemo / ka čemu težimo ?” (Omaž Paul Gauguin-u) Naizgled dve nespojive serije slika Mile Gvardiol, Raskršća i Stepenice, koliko god bile stilski oprečne, imaju mnogo zajedničkog – dualno dekodiranje, monumentalni stil, lišenost ljudske figure i dovođenje posmatrača pred odluku. Obe slikarske faze svoje temelje grade kako u istoriji tako i u religiji, a njihova simbolika kroz vekove postala je već prepoznatiljiva. Večita retorička pitanja koja prate čoveka kroz istoriju: ko smo, kuda idemo i čemu težimo – odogovor pokušavaju da pronađu u filozofiji i umetnosti kao i u tradiciji i religiji. Polazeći od egzotičnog sveta Paul Gauguin-a i slike čiji naslov na francuskom jeziku čitamo u gornjem levom uglu platna D'où Venons Nous / Que Sommes Nous / Où Allons Nous (prev. “Odakle dolazimo/Ko smo/Kuda idemo”), Gvardiol interpretira svojim prepoznatljivim rukopisom u jednom novom i savremenom obliku. Analizirajući forme Milinih dela ciklusa Raskšća i Stepenice, sasvim je jasno da autorka fascinaciju pronalazi u arhitekturi, od nje pozajmljuje geometrijske forme koje modifikuje i gradi svoje kompozicije. Na njenim platnima, geometrija je samo polazište za proces kontemplacije na temu raskšća/stepenica ili pak nekih drugih životnih pitanja i dilema. Dela iz pomenutih serija slika čine platna velikih dimenzija koje umetnica namerno bira jer na taj način uključuje u svoj rad i samog posmatrača. Neminovno, mi publika, postajemo deo kompozicije dok analiziramo plošne forme, bez traga poteza četke, koje se protežu i van ivica platna. Umetnica slike gradi kroz minimalistički pristup, bez prisustva senki i valera, a u trodimenzionalni prostor uvodi nas veštim, gotovo renesansnim, perspektivnim skraćenjima. Slike ciklusa Raskšća predhode seriji Stepenice, karakterišu ih “meke” geometrijske forme i raskošan kolorit dok se platna iz faze Stepenice mogu definisati kao “tvrđa” geometrija redukovog kolorita, oštrija u izrazu i realnističnija u motivu. Pored tehničkih veština kojima Miline slike plene publiku, njihova možda još veća mistična vrednost je sposobnost da posmatrača stave u situaciju da postavlja pitanja vezana za odluke i stremljenja. I Raskšća i Stepenice prave sponu između onoga što je prošlost i onoga što tek dolazi i obe serije sadrže dualnost u samoj interpreatciji, večitu nedoumicu: da li se penjemo ili silazimo, da li se sastajemo ili rastajemo? Možemo analizirati i zaključiti da nas, i na jednom i na drugom putu odnosno stepenici, očekuje neizvesno i nepoznato, a pitanje koje se postavlja je koji ćemo put mi za sebe odabrati. Miline slike nam daju mogućnost izbora i odluke, direktno smo uključeni u umetničko delo i upravo to u nama stvara osećaj bliskosti sa njenim delima. Autor teksta: Miona Marta Marković MILA GVARDIOL +318 64 1498030 gvardioli@yahoo.com www.gvardiol.weebly.com www.facebook.com/Gvardiol www.instagram.com/mila.gvardiol rodjena 1979. godine u Beogradu ________________________________________ OBRAZOVANJE: 2012. Doktorirala na Interdisciplinarnim studijima Univerziteta umetnosti u Beogradu na Odseku za digitalnu umetnost 2004. Diplomirala na Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu na Odseku zidno slikarstvo u klasi profesora Slobodana Đuričkovića ________________________________________ ČLANSTVO: 2011. ULUPUDS 2006. ULUS ________________________________________ ZAPOSLENA U ZVANJU VANREDNOG PROFESORA: 2015. Fakultet primenjenih umetnosti u Beogradu 2012. Fakultet za digitalnu produkciju u Sremskoj Kamenici ________________________________________ NAGRADE I PRIZNANJA: 2020. I nagrada na međunarodnoj online izložbi "Visual Messages", International Visual Literacy Association Specijalna pohvala žirija "VIII GIFEST", Subotica 2018. I nagrada na "I kolektivnoj internacionalnoj izložbi" u Narodnoj biblioteci "Veljko Dugošević", Golubac 2017. Nagrada na ULUPUDS-ovoj izložbi "Tradicionalno moderno", Beograd I nagrada na XV Međunarodnoj izložbi Žene slikari, Majdanpek 2016. I nagrada na XXIII Jesenjem likovni salonu u Velikoj Plani 2015. Pohvala žirija na "IV VoVa MiniArt – Internacionalno bijenale minijatura", Vonyarcvashegy, Madjarska 2013. Specijalna nagrada na ULUPUDS-ovoj izložbi "Tradicionalno moderno", Beograd Posebna pohvala žirija u okviru Prvog međunarodnog konkursa “Paola de Manincor” za predlog murala, Prijedor, Republika Srpska 2011. Pobednik glasanja za mesec januar u okviru projekta „ArtScape“ Kulturnog centara Pančeva i nedeljnog lista „Pančevac“ ________________________________________ SAMOSTALNA IZLAGANJA: 2020. Prodajna galerija "Beograd", "Quo vadis?", Beograd Mali likovni salon, "Arhitektonske imaginacije", Novi Sad 2019. Galerija Meander, "Apstrakcija raskršća", Apatin Mali likovni salon narodnog muzeja Kragujevac, "Apstrakcija raskršća", Kragujevac 2018. Galerija savremene umetnosti, "Apstrakcija raskršća", Pančevo Galerija 73, "Apstrakcija raskršća",Beograd 2017. Galerija savremne likovne umetnosti Niš - Paviljon u Tvrđavi, "Raskršća", Niš Galerija "Laza Kostić", "Raskršća", Sombor 2016. Galerija Pikto, "Raskršća", Zagreb, Hrvatska Galerija ULUS, "Raskršća", Beograd 2015. Likovni salon Kulturnog centra, "Raskršća", Novi Sad Galerija Milotić, "Raskršća", Pula, Republika Hrvatska Galerija savremene umetnosti Smederevo, "Raskršća", Smederevo 2014. Galerija Blok, "Raskršća", Beograd 2012. Galerija Mostovi Balkana, “Svetlosti vitraža”, Kragujevac Galerija Singidunum, “Predeli duše”, Beograd 2011. Galerija Čedomir Krstić, “Slagalice”, Pirot Galerija 8, “Predeli duše”, Skoplje, Makedonija Galerija DLUM, “Svetlosti vitraža”, Skoplje, Makedonija Galerija Vladislav Maržik, “Svetlosti vitraža”, Kraljevo Narodni Muzej Užice Kuća Jokanovića, “Svetlosti vitraža”, Užice Kuća Đure Jakšića, “Svetlosti vitraža”, Beograd Galerija Kulturnog centra Ribnica, “Svetlosti vitraža”, Kraljevo 2010. Galerija Stara kapetanija, “Svetlosti vitraža”, Zemun Virtuelna galerija ITN, “Svetlosti vitraža”, Internet Galerija savremene likovne umetnosti Niš, Salon 77, “Repeticije”, Niš Kulturni centar Inđija, Galerija Kuće Vojinovića, “Repeticije”, Inđija 2006. Galerija Zadužbine Ilije M. Kolarca, “Repeticije”, Beograd Mila Gvardiol je izlagala na preko 250 grupnih izložbi. Učesnica je festivala digitalne umetnosti I likovnih kolonija. Kompletnu biografiju možete pogledati na ovom linku https://gvardiol.weebly.com/

  • Savremena Vrsac

    Sene i opsene: iluzija - Biserka Petrović

    23 Nov 2020 – 04 Dec 2020

    Od drevnih vremena i starih filozofskih tradicija postoji ideja da je ceo svet oko nas iluzija. U današnje vreme virtuelne stvarnosti i naprednih tehnologija koje čine da se ljudska rasa razvija uz sve veće ubrzanje i i u nekoj vrsti delirijuma, ta ideja o svetu kao obmani je mnogo jasnija i bliža prihvatanju. Da li je ovaj svet samo san, i mi ga sanjamo, ili smo mi san koji svet sanja? Povez koji često koristim je metafora za zatvaranje očiju pred obmanama. Razotkrivanje je moguće, ali nije svako spreman da se suoči sa sobom, jer to zahteva razvoj, tačnije promenu. A promena je u stvari jedina konstanta. Biserka Petrović Diplomirala na F.L.U u Beogradu 2004, magistrirala vizuelne umetnosti na Likovnoj akademiji u Firenci, pod mentorstvom prof. Domenika Viđana. Stipendista italijanske i norveške Vlade, grada Lazarevca i Fondacije za talente Republike Srbije. Živela u Firenci od 2005. do 2015, predajudi slikarstvo na Accademia del Giglio i radedi u umetničkoj radionici u Muzeju Palazzo Strozzi. 2016. u Poljskoj slikala S ljubavlju Vinsent, prvi dugometražni film u istoriji svetske kinematografije slikan uljem na platnu, dobitnik tridesetak festivalskih nagrada i kandidat za Oskara. Dobitnica je nagrade za grafiku F.L.U. u Beogradu, specijalnih pomena na Iowa Biennial u U.S.A. i Premio Pandosia u Italiji, finalista nagrada Premio Città di Novara u Italiji i Artzine u Španiji. Radovi joj se nalaze u više javnih i privatnih kolekcija u zemlji i inostranstvu, a izdvaja se Glo’Art kolekcija u Belgiji, u kojoj je uvrštena u najbolje pozvane umetnike koji su ušli u katalog izabranih dela. Samostalno izlagala 15 puta (u Srbiji i Italiji) a kolektivno na četrdesetak izložbi u Italiji, Bugarskoj, S.A.D, Danskoj, Slovačkoj, Poljskoj, Rumuniji i naravno Srbiji. Član je ULUS-a od 2015. Kompletna biografija i galerije radova nalaze se na internet prezentaciji: www.biserkapetrovic.com

  • Savremena Vrsac

    Izložba slika - Tamara Žderić

    12 Nov 2020 – 22 Nov 2020

    Svet žuri, rastače se, promiče, izmiče, pada, uzdiže se, juri nezaustavljivo. Ne stižemo da sve informacije pohranimo u sebe, ne uspevamo da za vreme ovog našeg kratkog života dotaknemo, dodirnemo, pojmimo, obuhvatimo, raščlanimo silnu količinu pojava i pojmova koji nas okružuju. U savremenom svetu, punom straha, pre svega onog skrivenog, iskonskog, ne dozvoljavamo sebi da se bavimo sitnicama koje nas okružuju, njihovim postojanjem i njihovim kretanjima. Često nismo svesni života koji se krije u jednom drvetu, grumenu zemlje, deliću tkanine, razmazu boje. A taj svet je fantastičan, neopisiv, neponovljiv i mora da se doživi svakim delićem našeg osećajnog bića. U svojim radovima, tragam za takvim, dinamičnim, eruptivnim kretanjima, ali i onim treperavim, nežnim, krhkim, jedva opaženim. Ne ograničavam se na jedno likovno sredstvo, tu su i tuš i pero, grafitna olovka, uljane boje. Otkrivanje novih svetova sadržanih u raznim pojavama i predmetima oko mene, dovelo me je do toga da sopstveno postojanje, ali i postojanje sveta kome pripadam, shvatim kao uzbudljivu igru koja se odvija bez kraja i konca. Autor: Tamara Žderić Tamara Žderić Biografija Tamara Žderić rođena je u Beogradu, hiljadu devet stotina i devedesete godine. Osnovne i master studije slikarstva završava na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu. Trenutno doktorand slikarstva na istom fakultetu. Do sada priredila veći broj samostalnih, žiriranih izložbi u zemlji (Beograd, Novi Sad, Niš, Kragujevac, Užice, Zrenjanin ...) i inostranstvu (Kotor, Herceg Novi, Prijedor). Takođe, učestvovala na velikom broju grupnih, žiriranih izložbi, uglavnom u zemlji, ali i u inostranstvu (Prijedor, Tuzla, Bukurešt). Dobitnica više nagrada za svoj rad, od kojih se izdvajaju Nagrada grada Beograda za stvaralaštvo mladih, oblast umetnosti (2019) i Druga Nagrada iz Fonda za crtež „Vladimir Veličković“ (2015).

  • Savremena Vrsac

    Sretno drvo - izložba slika

    30 Jul 2020 – 10 Aug 2020

    Drvo, koje u raznim kulturama predstavlja simbol života, u mom slikarskom ciklusu život opisuje kao kreaciju i stvaranje, krug obilja i stalnu mijenu. Ukorijenjeno u zemlji koja ga hrani, drvo raste prema svjetlu, mijenjajući se kroz godišnja doba. Dom je pticama i kukcima, glazbalo vjetru i kiši, a čovjeku zaklon, mjesto odmora i okrjepe. Istražujući psihologiju boja, varirala sam motiv drveta kao živog organizma, prikazujući ga kao simbol vitalnosti i obnavljanja životnih energije. BIOGRAFIJA Edit Glavurtić rođena je 1965. u Splitu, a u Zagrebu živi od 1970. godine. Na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu, 1988. godine diplomirala slikarstvo u klasi prof. Đure Sedera. 1990. godine odlazi u Beč, gdje 1995. na „Schule fur Angewandte Kunst“ dobiva titulu magistra umjetnosti. Slike je izlagala na mnogim samostalnim izložbama u Hrvatskoj i Austriji. Članica je HDLU-a (Hrvatsko društvo likovnih umjetnika) EDIT GLAVURTIĆ, AKADEMSKA SLIKARICA 1965: rođena u Splitu 1984 Završila Školu primjenjene umjetnosti u Zagrebu, odjel slikarstva 1988 Diplomirala na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu, odjel slikarstva, klasa prof. Đuro Seder 1988- 1990 surađivala kao asistentica scenografie u crtanoj seriji “Mali leteći medvjedići”, kooprodukcija Zagreb filma i kanadske televizije 1995. Magistrat na „Schule für Angewandte Kunst“ u Beču 1997 počinje slikati Anđele Od 2003 živi i radi kao slobodna umjetnica u Zagrebu i Beču Članica LIKUM-a i HDLU-a SAMOSTALNE IZLOŽBE: 1989. Galerija „Mundus“, Wien, ulja na platnu 1989. Galerija „Nikola Tesla“, Zagreb, akvareli 1989. Galerija „Fokus“, Mokrin, Vojvodina, crteži, akvareli 1994: Galerija „Kristina Hartman“,Beč, akvareli 1995: Galerija „Studio“, Beč, akvareli, 1996: Banka Bawag, Beč, akvareli 1998: „Bank Austria“, Beč, akvareli 2002: „ Amerlinghaus“, Beč, ulja na platnu 2005: „Cheops“,Beč, ulja na platnu 2006: „Kuga“, Großwarasdorf, Burgenland, ulja na platnu 2007: Vila „Scheier“, Čakovec, „Anđeli“ 2007: Galerija „Kontura“, Zagreb, „Anđeli nas zovu“ Ulja na platnu 2008: Etnografski Muzej, Zagreb, „Anđeli nas zovu“, Ulja na platnu 2008: Pučko učilište u Vrbovcu, „Naši anđeli“, Ulja na platnu 2008 „Atelje A&A“, Bjelovar, „Vrijeme anđela“ 2008: Galerija Balen”, Slavonski Brod, “Anđeli” 2009: Galerija “Zvonimir” Solin 2009: Galerija “Ulrich”, Zagreb 2011: Galerija Sv. Krševana, Šibenik 2011: Galerija grada Krapine, Krapina 2012: Europski dom, Zagreb 2017: Pučko otvoreno učilište, Zelina, “Anđeli” 2018: Pučko otvoreno učilište Vbovec, “Život je lijep” 2018: Gradska galerija Jastrebarsko, “Anđeli” 2019: Galerija Osmjeha, Zagreb, “Život je lijep” 2020: POU- MAR Nova Gradiška, “Skice iz Edena” SKUPNE IZLOZBE: 1987: Galerija „Janko Misic“, Samobor, ulja na platnu 1987: Galerija „Skolska knjiga“, Zagreb, ulja na platnu 1988. Galerija „Klek“ , ulja na platnu 1988: Galerija „Vladimir Nazor“, Zagreb, ulja na platnu 1994: Galerija „Kristina Hartman“, Beč, akvareli 1996: Galerija „Prisma“, Beč, akvareli 1996: Galerija „Prisma“, Beč, akvareli 1997: Galerija „Prisma“, Beč, akvareli 2007: Etnografski muzej, Zagreb, “Čudesni svijet anđela” 2008: "Austrijska veza", hrvatski likovni umjetnici u Austrjii Galerija "Vladimir Filakovac, Zagreb KONTAKT Nalješkovićeva 5 10 000 Zagreb Tel: 098 408 260 https://www.facebook.com/edit.glavurtic https://www.facebook.com/Edit-Glavurti%C4%87-Art-164290256923879/

  • Savremena Vrsac

    On-LINE & COLOR - Izložba studenata FPU

    16 Apr 2021 – 30 Apr 2021

    On-LINE & COLOR Vol.1 Usled burnih spoljnih promena, mera bezbednosti i ograničenja u fizčkom kretanju, introspekcija postaje prisutnija u radovima studenata. Osvrt na porodične albume, detinjstvo, putovanja, reflektuju stanje želja i potreba, misli i aktivnih sećanja koja nadomeštaju izostanak nekadašnje svakodnevnice, i bivaju prožeti kroz stvaralaštvo. U danima izazova u studentskoj sobi nastaju dela izraženog senzibiliteta, snažnih rešenja i zrelog razmišljanja, koja nastavljaju put svog nastanka kao fajl, kroz novi kontekst onlajn izložbe. Radovi malog formata nastali su tokom online nastave školske 2020/2021 na predmetu Crtanje na prvoj godini, i predmetu Slikanje na drugoj godini studija, Odseku Scenografija, na Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu. Studenti koji učestvuju: Helena Blagojević II god Sonja Borojević II god Andrej Marinović II god Ivana Ivanisević II god Anja Matković II god Aleksandra Skundrić II god Vanja Matasarević I god Sara Ignjatović I god Dunja Ristić I god Suzana Marin I god Predmetni nastavnik docent Milica Lazarević Podaci o radovima: 1. Dunja Ristić 29,7x21 cm Kombinovana tehnika 2. Helena Blagojević II god, 29,7x21 cm „Aleksa“ jajčana tempera na kartonu 3. Ivana Ivanišević II god, 14,5x21 cm „Igračke“ Akrilik na kartonu 4. Vanja Matasarević I god, 20,5x10 cm „ Paris, Texas“ Suvi pastel, akvarel, drvene bojice na papiru 5. Suzana Marin I god, 29,7x21 cm „Kutak“ Drvene bojice 6. Andrej Marinović II god, 17x19 cm „Urbani pejzaž“ Tempera na kartonu 7. Sara Ignjatović I god, 20x15 cm „Popodne“ Marker na papiru 8. Sonja Borojević II god, 29,7x21 cm „ Albino pas“ Akrilik na kartonu 9. Aleksandra Škundrić II god, 18x18cm „ Brat i sestra“ Tempera na kartonu 10. Anja Matković II god, 21x13 cm „ Black hole“ Ugljen na papiru

  • Savremena Vrsac

    Damjan Kovačević - Colour of apricot

    15 Mar 2021 – 31 Mar 2021

    Dragan Jovanovic Danilov. Predgovor monografije Damjana Kovacevica. ​ IREALISTIČKI CRTEŽI DAMJANA KOVAČEVIĆA ​ Pišući o umetničkom bavljenju Damjana Kovačevića najpre je neophodno ustanoviti osnovne crte prepoznavanja i o svedočenja irealističkog crteža u opoziciji prema fizionomiji realističkog crteža kao verodostojnog podražavanja prirode. Vratimo se stoga za časak u prošlost do Platona koji je dokazivao kako mimeza i mimetičke umetnosti nikada ne mogu biti vredne. Potrebno je, potom, odvojiti i situirati različite domene irealističkog crteža: gotski irealistički crtež, barokni, arhaični, brutalni, ezoterični crtež. A zatim, ukazati na njegovo bogatstvo, mnogostranost i polifoničnost. To je, naravno, tema za jedno posebno i opsežno esejističko razobličavanje. Tek, irealistički crtež nije naravan, niti lako objašnjiv. Svi kodeksi stvarnosti ostaju ništavni naspram lavirintske prirode irealističkog crteža koji nas uvlači u ono što Moris Blanšo naziva “tajno središte sveta”. ​ Irealistički crtež potpuno je uništio naš poznati svet. Realistički crtež je tek granica od koje započinju neki drugi svetovi. Realistički crtež intencionalno govori poput fotografije, opisuje stvari onakve kakve jesu, asimptotski se približavajući fenomenološkoj realnosti. Realistički crtež tako ostaje slep za vrelo pulsiranje stvarnosti, za uzavrelu lavu života. Vizuelni realizam nije u stanju da zahvati one konfliktne forme podzemnih, nevidljivih strujanja. Nasuprot naturalizmu i verizmu kao njegovoj krajnosti, irealistički crtač predočava svet koji ne vidi pred sobom, već svet koji vidi u sebi. ​ Irealistički crtež iniciran je u nas sa zlatnom epohom „Mediale“, koja je podrazumevala pobunu protiv jednog unisonog i pozitivističkog sveta, te temeljnu obnovu duha, integralne ličnosti i integralnog organona slike. Irealistički crtež jeste individualno i generičko ime za jednu posebnu vrstu crteža koji prati izvesne entitete fantastičnog, čudnovatog, čudesnog, ezoteričnog. Irealistički crtež je udaljen od realističkog crteža onoliko koliko je san udaljen od spoljašnjeg pojavnog sveta. Dakle, irealistički crtež je kompleksan crtež zaumnosti, nadčulnog opažanja i fantazmatične infrastrukture. On ima svoju unutrašnju ezoterijsku logiku. Izlazeći iz okvira akademskog oportunizma i ikonografskih kalupa, irealistički crtež zapravo predočava stvarnost kao neizmernost nevidljivog sveta. On vidi nevidljivo iza vidljivog. A u nevidljivom se priprema ono što će se kasnije ispoljiti u vidljivom. Irealistički crtež egzistenciju tumači esencijom i tako obavlja misiju estetske transcendencije. Irealistički crtež prezire minimalizam kao puristički, emocionalno i konceptualno bespolni ćorsokak umetnosti bez kreativnog fluida čuda. Elementarna antropološka logika nalaže nam da pojam irealističkog crteža razumemo kao predstavu razuma koja je opovrgnuta duboko ličnom halucinacijom crtača. Pesnik i filozof, mističar islama Ibn alʹ Arabi smatrao je da stvarnost kao svet čula koji nas okružuje nije ništa drugo do san. ​ Damjan Kovačević je nepredvidiv , eksplozivan crtač čiji crtački univerzum proishodi iz fantastičnih, simboličkih, ezoterijskih, mitoloških i biblijskih okvira. Pred nama je ekspanzivan, dinamičan crtač sa izuzetno bogatim opsesivnim svetom i crtačkim repertoarom. Velika usredsređenost i crtački polet stoje iza opusa ovog mladog umetnika. Kompleksnim i ikonografski razvedenim svetom, te uzvitlanim vibrantnim urezima pera u papir otelovljen je onaj iskonski, primordijalni ljudski krik i do paroksizma ogoljeno demonsko lice stvarnosti. Medialnim spojem naturalističke ekspresije Severa i jednog mediteranskog crtačkog algoritma, Damjan Kovačević nas upućuje na čudovišne razmere stvarnog i tragičnog. ​ Irealistički crtež životna iskustva kompenzuje snom, imaginacijom, unutrašnjim iskustvom i oniričkim opsesijama. On prevazilazi bukvalno značenje realnosti, sadržaja i ikonografije i zapućuje se na putovanje u nepoznatom pravcu arhetipske slikovnosti snova, potisnutih želja, erotskih fantazija, ljudskih lica kao simboličkih pejzaža. Kovačevićevi crteži nad kojima lebdi eshatološka neumitnost, predstavljaju košmarne dijaloge sa jednom civilizacijom na umoru. Surova stvarnost presnog životnog realiteta, istorijska šizofrenija koja se dogodila na području bivše Jugoslavije, konfliktne forme onih podzemnih, nevidljivih strujanja – sve je to prošlo kroz filter Kovačevićeve intuicije i otelovilo se na njegovom crtačkom polju. Stvarnost na Damjanovim crtežima pokazuje svoju demonsku nasmejanost. Spoljašnji impulsi kod ovog crtača pretvaraju se u forme duboko lične crtačke ekspresije. Otuda je Damjanovo crtačko polje preplavljeno apokaliptičnim slikama, dramatičnim prizorima i konvulzijama ljudskih tela, pri čemu je svaki brižljivo izveden detalj likovno proračunat i kompozicijski izbalansiran, kao deo jedne organske, likovno sugestivno organizovane celine. Na Damjanovom crtačkom polju svaki od elemenata zauzima posebno mesto, a opet svaki detalj uzakonjen je i magenetnim delovanjem crtačevog medijskog duha svepovezan u jedinstveni organizam crteža koji je nesaglediv, pa se njegove ekspresivne, barokne aglomeracije moraju otkrivati satima. ​ Velika usredsređenost, konstruktivistički polet i cerebralna sklonost stoje iza crtačkog opusa ovog umetnika. Dijalektička korenspondencija duha i tehnike u Kovačevića, fascinantna je. Njegova linija, neprikosnovena, sablasno naoštrena, žustra i tačna, snažne gestičke ponesenosti, dramatskog nemira i linearnog zamaha, vođena je jednom sigurnom manuelnom navigacijom, instinktivnom vidovitošću i skoro egzaktnom arhitektonskom intuicijom koja je kadra da neumoljivo precizno organizuje crtačko polje. Zato Damjanova linija razotkriva duboke unutrašnje konflikte i nosi u sebi dimenziju košmara i potisnutog nemira. Oštrina Damjanove linije dolazi od duhovne pročišćenosti ovog umetnika. Damjanov crtež je probuđen, oštar, jasan i egzaltiran, on nikada ne zalazi u nesvesnost, dremež i puku fantazmagoriju radi fantazmagorije. Ovaj crtač belini papira prilazi s punom svetlošću razuma, nemilosrdno trezveno. ​ Crtež Damjana Kovačevića ima formalnu, klasičnu strukturu, ali irealistički sadržaj. Damjan je klasičan crtač koji čvrsto stoji na tlu svog medija. Ali, iz sigurnosti svog medija on se hrabro otiskuje u bestežinski, intermedijalni prostor irealnog. Otuda je formalan, klasični temelj, ili hladni zakon forme za ovog crtača tek odskočna daska za skok u ono nepoznato i zahuđeno koje se pred njim otvara. Te posete onostranom, paradoksalno, Kovačević preduzima sa izuzetnom crtačkom smotrenošću, posvećenošću i manuelnom veštinom, posvećujući podjedanku pažnju detalju koliko i ustrojstvu celine. Pritom, raskomadanost, rasredištenost i nagomilavanje detalja doprinose dinamici celine koja deluje sugestivno, a neretko i šokantno. ​ Već pri prvom suočavanju sa mega-crtežima Damjana Kovačevića, posmatrača osetljivog duhovnog i duševnog sastava zapahne originalnost i enormnost njegove zaista prebogate imaginacije, retka sposobnost upravljanja metamorfozama arhetipskih znakova i prizora, daleko od usiljenosti svakog kombinatoričkog predumišljaja. Damjanov crtež predstavlja energetsko polje u kome sve vrvi od biomorfnih i zoomorfnih asocijacija, od erupcija čulnog, podsvesnog i instinktivnog. Od dijagrama oblika zaustavljenih i zamrznutih u pokretu. Ispreturani anatomski otpaci ljudskog i životnjskog sveta, grčevite i košmarne vizije i kovitlaci, dijabolička erotika koja dolazi iz zamračenih predela svesti, sve se to prepliće i meša na crtačkom polju, a opet, sve to barokno obilje podvrgnuto je redu i strogom kompozicijskom planu. Ljudsko telo, životinjske i biljne forme sreću se na istoj ravni ekspresionistički žestokog crtačkog gesta. Od svih tih elemenata kojima daje simboličku dimanziju, Damjan Kovačević gradi svoj poosobljeni crtački svet. ​ Gramatika izobličenosti i metamorfoza svakako povezuje misterijalnim vezama Damjana Kovačevića sa svetom Dada Đurića. Kao i Dado i Damjan zalazi u mitologiju tamnih slojeva sveta i radikalizuje čovekovu neutemeljnost u svetu. Međutim Damjanov opsesivni svet koji je potekao iz njegove duboko lične “intimne nemerljivosti”, njegove figurativne i apstraktne crtačke meditacije, posve se razlikuju od Dadovih. Damjan, naime, destruiše smisao kao apriornu vrednost i ponovo smisaono ulazi u istinu bitka, odnosno linijom proizvodi bitak u smislu. No, uprkos neobuzdanim, baroknim anglomeracijama, ništa na Damjanovom crtežu nije prepušteno neizvesnosti slučaja. Sve je tu u sprezi impulsivnosti i odmerenosti, egzaktnog crtačkog znanja i crtačke ekstaze. ​ Damjanovi svetionici – srednjovekovni demonolozi i alhemičari, Hijeronimus Boš, Martin Šongauer, Žak Kalo, Ivan Olbrajt, Dado Đurić, Uroš Tošković… uče da je predmetnost svest o svetu. Jer svet nije bezlik, bezslikovan i bespredmetan. Sve što se događa dešava se između zemlje i neba. Damjan Kovačević ponovo na predmetnom putu pronalazi živ crtački jezik koji proističe iz čistog doživljaja konkretnog ovozemaljskog rekvizitarijuma, a ne iz bespredmetnog prostora čistih egzaltacija. Ikonografski, Kovačevićev crtež obuhvata širok i visok evokativni i morfološki registar. Za ovog umetnika ljudsko telo je svojevrsni hijeroglif, a svet nerazmrsivi lavirint kroz koji se obznanjuje moć čuda. Međutim, svet iracionalnosti kod Damjana Kovačevića je racionalno strukturisan, dosežući upućenost na smisao jednog višeg reda. Nasuprot prizemnom naturalizmu koji ne ide dalje od fenomenološke realnosti, Kovačevićev crtež jeste dubinska rasprava srca i tela, uranskih i htonskih sila, prostor koji je živ i u kome linija dolazi iz nutrine, iz neke pradrevne intuicije o kojoj se ne može znati gotovo ništa. Odvojivši se od žive forme koju je oblikovala, njegova linija se zapućuje u jedan neslućeni, zaumni prostor, vođena podzemnom užarenošću koja tu sve preosveštava. Kovačevićev crtež vidi ono nevidljivo. On ukida tesne okvire našeg i euklidovskog sveta, prenoseći nas u onostrano. Damjanovi crteži opstoje na putu od haosa do logosa, otelovljujući težnju ka razboritoj reorganizaciji predmetnog sveta. Ono neznano ozakonjeno je na Damjanovom irealističkom crtežu i zato takav crtež neretko mogu otključati tek ezoterični ključevi. ​ „Neizmernost je u nama“ – pisao je Gaston Bašlar. Za Damjana Kovačevića crtačko polje je mesto na kome struje fantastični i ezoterični sadržaji, a sam čin crtanja faustovski poduhvat – da se stvaranjem paralenog sveta zaroni u neizmerne dubine onog tamnog bunara skrivenog duboko u nama. Izlazeći iz okvira akademskog oportunizma i ikonografskih kalupa, Kovačevićev irealistički crtež kroz spoj i izmirenja besprekorne zanatske, manuelne veštine i crtačke invencije zapravo nam predočava stvarnost kao neizmernost nevidljivog sveta. On opstoji kao antikonvencionalni fenomen, ali i kao sakrosantna vrednost koja poseduje karakter silovitog uprizorenja i snažne lične ispovesti. Damjan Kovačević - biografija ​ Damjan Kovačević rođen je 10. februara 1983. u Bihaću, Bosna i Hercegovina. Diplomirao je na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu 2008. Dobitnik je mnogobrojnih nagrada za inovativan pristup slikarstvu i izvanredan crtež. ​ Prva nagrada Niš Art Fondacija, Niš, Srbija 2015. Nagrada 48. Hercegnovski zimski likovni salon, Herceg Novi, Crna Gora 2015. Prva Nagrada za crtež iz Fonda Vladimir Veličković, Beograd, Srbija 2010. Rezidencijalni boravak u Dizeldorfu, Fondacija Kulturraum, Dizeldorf, Nemačka 2009. Nagrada za osobenu kreativnu inovaciju iz fonda Miloš Bajić, Fakultet likovnih umetnosti u Beogradu, Srbija 2008. ​ Učestvovao je na rezidencijalnim programima: Glo'Art u Lanakenu, Belgija 2014, Cité internationale des Arts u Parizu, Francuska 2012, Artist in residence u Dizeldorfu, Nemačka 2009. ​ Njegovi radovi se nalaze u Muzeju savremene umetnosti u Beogradu i mnogobrojnim privatnim kolekcijama. ​ Samostalno izlaže u Beogradu od 2008. Selektovane samostalne i grupne izložbe: Grupna izložba Le Futur de l'Art Serbe, Galerija Evropa, Pariz, Francuska 2016. Grupna izložba Niš Art Fondacija, Galerija Srbija, Niš i Kuća legata, Beograd, Srbija 2015. Grupna izložba 48. Hercegnovski zimski likovni salon, Herceg Novi, Crna Gora 2015. Samostalna izložba Fantastičan san iz 1884, Galerija ULUS, Beograd, Srbija 2014. Samostalna izložba Spiegel der Welt, Savremena galerija Smederevo, Srbija 2013. Grupna izložba 18. Međunarodna izložba crteža / 18. DC, MMSU, Rijeka, Hrvatska 2013. Samostalna izložba Dolina kod Kalrojta, Galerija 73, Beograd, Srbija 2012. Samostalna izložba Surogat, Galerija Dom Kulture Studentski grad, Beograd, Srbija 2012. Samostalna izložba nagrađenih Laureata iz Fonda Vladimir Veličković, Galerija Haos, Beograd, Srbija 2011. Samostalna izložba Der Achtetag, Fondacija Kulturraum, Dizeldorf, Nemačka 2009.

  • Savremena Vrsac

    VLADIMIR MILANOVIĆ - ARROPRIJACIJE…

    19 Feb 2021 – 09 Mar 2021

    U generaciji umetnika koji su se pojavili i formirali u toku prethodnih desetak godina Vladimir Milanović zauzima veoma značajno mesto. Svaki njegov javni nastup na našoj likovnoj sceni predstavljao je vidljivi uspon u razvitku personalnog umetničkog jezika kao i demonstraciju novog shvatanja i osavremenjavanja medija grafike, kojom se ovaj stvaralac intenzivno bavi. Na čvrstim temeljima školovanja kroz koje se osposobio i upoznao sa svim klasičnim tehnikama otiskivanja/štampanja i kroz teoretsku edukaciju kojom je stekao najviša akademska zvanja, Milanović je izgradio svoj svet slike. Iako je njegovo dosadašnje stvaralaštvo podeljeno u nekoliko ciklusa, radovi su objedinjeni tematizacijom aproprijacije kao jednog od fenomena koji na različite načine vlada umetnošću, već skoro pola veka. Distinkcija između uticaja/ugledanja nekog umetnika na drugog, a preko umetničkog dela i aproprijacije leži u shvatanju da konfiskacija iz repozitorijuma slikovnog/reprodukcije, fotografije umetničkih dela iz bliske i daleke prošlosti, a za potrebe konstitucije novog artefakta, postaje sve legitimnija umetnička praksa i tretira se kao uobičajeno ”pozajmljivanje“ motiva iz prirode. Iz toga bismo mogli zaključiti, da je prirodu u recentnijem stvaralaštvu zamenila kultura. Upotrebom fragmenta slika poznatih iz istorije umetnosti umetnik stvara kolaže, digitalne kolaže koji mu tehnički pružaju široke mogućnosti obrade slike, umetanjem novog narativa ili superponiranjem dva prizora slikarske ili fotografske provinijencije. Slaganjem različitih vremena nastanka prikazanih i aktuelnih događaja, Milanović uspostavlja mise-en-scene koji skoro na teatarski način obezbeđuje jedinstvo mesta i vremena. Bez arteficijelnih aktivističkih aranžmana on uspostavlja vezu između sebi izabranog sveta umetnosti i upozoravajuće svakodnevice koja na opšte humanom planu dovodi sve vrednosti, civilizacijske tekovine u pitanje. Autorski afinitet prema određenim umetničkim delima iz bliže ili dalje proslosti sagledava se u izboru slika, predložaka na kojima će intervenisati, ali u tom aproprijativnom postupku, Milanović ne dozvoljava da bude prisvojen od prisvojenog. Njegov koncept je preformulisanje prizora koji zadržavajući svoj osnovni, prvobitni narativ, dobija novi smisao dodavanjem fotografije nekog često dramatičnog događaja sa kojim se suočio u informativnim medijima. Ta istorijska travestija aktivnosti i ličnosti sasvim je primerena digitalnoj slici, odnosno kolažu, čije su mogućnosti privukle umetnika ka posvećenju radu na ekranskoj slici. Sloboda u manipulaciji fragmentima, kontekstima i njihovoj montaži nije ga zavela u tehnicizam i površnost pamfletskog izraza već je, sigurno vođena visokom likovnom kulturom, rezultirala kolažima bez vidljivih vremenskih ili slikovnih šavova. Za poetiku ovog umetnika možemo reći da se zasniva na strategiji izbora, selekcije; da se njegov stvaralački diskurs prepoznaje u onome što tvrdi Boris Grojs (Boris Groys): “Posle Dišana, dakle, više ne postoji nikakva razlika između objekta koji je neko sam proizveo i objekta koji je proizveo neko drugi - i jedan i drugi treba da budu izabrani da bi se smatrali umetničkim delom. Danas je autor neko ko odabira, ko autorizuje.” Izvod iz autorskog teksta Bojane Burić VLADIMIR MILANOVIĆ (1979, Beograd) diplomirao je 2003. godine, a 2008. godine i magistrirao na Grafičkom odseku Fakulteta likovnih umetnosti u Beogradu. Na Interdisciplinarnim magistarskim studijama Univerziteta umetnosti u Beogradu je 2009. godine stekao zvanje magistra umetnosti u oblasti digitalne umetnosti. Odbranio doktorski umetnički projekat na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu 2014. godine. Redovan je član Udruženja likovnih umetnika Srbije od 2004. godine. Izabran je 2011. godine za asistenta, a 2014. godine za docenta na Grafičkom odseku Fakulteta likovnih umetnosti u Beogradu. Autor je 17 samostalnih izložbi održanih u zemlji i inostranstvu (Bosna i Hercegovina, Francuska, Nemačka, Belgija). Učestvovao na preko 100 grupnih izložbi u Srbiji, Austriji, Švedskoj, Španiji, Nemačkoj, Francuskoj, Grčkoj, Belgiji, Velsu, Kanadi, Sjedinjenim Američkim Državama, Japanu, Tajvanu... Nagrađivan je na međunarodnim izložbama savremene grafičke umetnosti (pohvala na Bijenalu grafike u Lođu, Poljska; nagrada sponzora na VII Međunarodnom trijenalu grafike, Sofija, Bugarska; druga nagrada na X ExYu konkursu za grafiku; pohvala na X Međunarodnom trijenalu grafike u Liježu, Belgija; Veliki pečat, Galerija Grafički kolektiv, Beograd). Kontakt: Arčibalda Rajsa 31, 11000 Beograd +381 63 82 09 529 vladam23@yahoo.com www.vladimirmilanovic.com

  • Savremena Vrsac

    Marija Zdravković - Slike

    11 Jan 2021 – 25 Jan 2021

    Priroda je tema istraživanja u dosadašnjem stvaralaštvu Marije Zdravković, kroz koju umetnica započinje stvaranje jednog novog sveta satkanog od misli i ličnih doživljaja. Baveći se suštinom ova „dva sveta” i njihovim povezivanjem Marija Zdravković akcenat stavlja na unutrašnji, kojem daje posebnu misaonu dubinu i prostor kreiran bojom. Umetnica se kreće između ovih prostora na kontemplativnom planu sjedinjujući ih u neraskidivu celinu. Marija Zdravković u najnovijem ciklusu slika nastavlja da se bavi floralnim motivom koji je vekovima tema slikarstva i inspiracija umetnika. Kroz epohe lepota cveća, njegova posebnost i simbolika vezani su za vreme i prolaznost. U slikama najnovijeg ciklusa primetna je promena pristupa u slikarskom izrazu. U prethodnom staralaštvu pred nama je realan, definisan i prepoznatljiv prikaz flore. Sada se taj pristup menja, umetnica cvet ovog puta razgrađuje, dekonstruiše, svodi formu i smiruje kolorit. Ponovo je on samo povod, impuls stvaralaštva Marije Zdravković koja klasičnim slikarskim postupkom gradi organičku sliku prepunu ritma, emocija, promisli. Bogatom paletom boja, nanosima na platno umetnica suptilno unosi u sliku vibraciju, pulsiranje, život. Upravo ovi elementi su veza sa akcionim slikarstvom koje je Marija vešto primenila i ugradila u svoje stvaralaštvo. Fotografija biljnog sveta služi kao predložak slici. Međutim suštinski momenat u nastajanju dela je trenutak u kojem se umetnica seća prizora koji je fotografija sačuvala. Upravo te emocije koje nastaju kao rezultat sećanja umetnica unosi u svoje slike. Isprepletanost prošlog i sadašnjeg trenutka u kome slika nastaje formira snažnu kompozicionu celinu u kojoj ritam, atmosfera, nežne forme, akcenti nedovršenosti daju intenzitet i dubinu slici. Pozicioniranje stvaralaštva Marije Zdravkoivć u odnosu na istorijski kontekst nije jednostavno. Motiv koji umetnica obrađuje smešta je u klasičan umetnički diskurs, što je u suprotnosti sa ličnim i autentičim doživljajima slikarstva u duhu vremena u kojem živi i stvara. Ta činjenica slici Marije Zdravković daje posebnost, aktuelnost i originalnost. Umetnička imena kao što su Ansel Kifer, Svaj Tvombli, Džordžija O'Kif, Paul Kle mogu stvaralaštvu Marije Zdravković dati relevantan umetnički kontekst, a ukazuju i na njen afinitet prema umetnosti ovih stvaralaca. Bitno je istaći da umetnica uspešno u svoje stvaralaštvo ugrađuje kompleksnost sopstvene ličnosti i duše i da kroz izabrani motiv cveta predstavlja ličnu viziju i doživljaj sveta u kojem živi. Na posmatrača slikarstvo Marije Zdravković snažno utiče, ne ostavlja ga ravnodušnim. Ono u sebi sadrži efekat iznenađenja, koje inicira saglasje, misao, mir i sklad. Ovi elementi čine suštinu ljudske prirode i našu veliku potrebu za njima. Činjenica da otuđenost od prirode, lepote, dobrote, postaje još očiglednija kada nas tako sveprisutan i prepoznatnjiv motiv, kao što je cvet i njegova simbolika iznenadi. Slavica Obradinović, istoričar umetnosti Marija Zdravković Rođena (1980) u Beogradu. Diplomirala na Fakultetu Likovnih Umetnosti U Beogradu, odsek slikarstvo (2010) u klasi profsora Slobodana Roksandića. Član Udruženja Likovnih Umetnika Srbije. Trenutno na doktorskim studijama slikarstva na Fakultetu Likovnih Umetnosti u Beogradu. (2019) Samostalno izlagala u Prodajnoj Galeriji Beograd, izložba slika Krećem se bez promene mesta (2018) Samostalno izlagala u Galeriji ULUS u Beogradu, izložba slika i crteža Cvet kao misao (2017) Samostalno izlagala u Galeriju Zavoda za proučavanje kulturnog razvitka u Beogradu, Galeriji Beogradske Tvrđave, Velikoj Galeriji Likovnog Salona u Kulturnom centru Novi Sadi i Galeriji Zavičajnog muzeja u Rumi. (2016) Boravila na rezidencionalnom programu GloArt održanom u mestu Lanaken, Belgija zajedno sa drugim umetnicima iz regiona. (2012 - 2018) Kao saradnik i asistent učestvovala na performansima The Lost Humanity i Les Tenebre koji su izvedeni u Norveškoj u saradnji sa Norveškom umetnicom Liv Kristin Holmberg. (2014) Boravila u Iranu u saradnji sa Norveškim urednikom Truls Lie i kao saradnik učestvovala na Međunarodnom Festivalu Dokumentarnog filma Cinema Vérité u Teheranu. (2014) Asistent i saradnik u realizaciji dokumentarnog filma Significance of freedom. Živi i radi u Beogradu. Kontakt: Tel: +381645762135 Email: zdravkovicmarija80@gmail.com

  • Savremena Vrsac

    RETROSPEKTIVA - Maja Milovanović

    14 Dec 2020 – 31 Dec 2020

    O umetnosti Maje Milovanović Umetnica Maja (Živanović) Milovanović predstavlja u 3D Kulturnog centra Vršac multimedijalni projekat “RETROSPEKTIVA”, zasnovan na konceptu umetničke korelacije ličnih dokumenata i fotografija iz porodičnog albuma sa istorijskim vizuelnim obrascima karakterističnim za vreme i okruženje u kojem su likovi živeli. *Pred nama je vrstan crtač koji u okviru "skučenih" mogućnosti kje naizgled pružaju klasične crtačke tehnike uspeva da ostvari savremen vizuelni doživljaj. Deluje da Maja Milovanović voli da boravi u prošlosti. U istu biva uvučena fotografijama iz starih albuma. Međutim u njenoj interpretaciji ovih zamrznutih života, ponekad i potpuno nepoznatih joj aktera, ona briše prostorno-vremenske granice i mi nemamo osećaj kom razdoblju scena pripada. Majini likovi uspešno putuju kroz vreme a ono što ostaje netaknuto to je toplina i atmosfera trenutka. Retrospektiva koja je u vidu instalacije u 3D prostoru pred publiku donosi istraživanja koja se protežu od 2016 godine do 2019 i to kroz nekolio ciklusa kao što su "Mit o graditelju", "Studija kolektivne sreće"... *U svojim radovima istražuje granice umetničke egzistencije, stvaralačkog procesa i različite društvene uloge, polazeći od ličnih, intimnih i realističkih sadržaja, sve do preispitivanja sopstvenih i zvanično usvojenih sistema vrednosti savremenog društva i umetničke scene. MAJA MILOVANOVIĆ Kontakt adresa E-mail: iluzimaja@gmail.com ; majamilovanovic1977@gmail.com Telefon: 064-265-74-55 Lični podaci Rođena u Beogradu, 1.5.1977.god. gde živi i radi kao profesorka Crtanja i slikanja u Školi za dizajn i kao vizuelna umetnica. Obrazovanje Magistar slikarstva Fakulteta Likovnih Umetnosti u Beogradu, od 2005 Diplomirani slikar, Fakultet Likovnih umetnosti, Beograd 1996-98./Cetinje, diplomirala 2000. Školu za dizajn, smer Industrijski dizajn i enterijer završila 1996. . Nagrade 2010. Nagrada za digitalnu fotografiju „Hodnik“ na Međunarodnom Bijenalu Umetnosti Minijature Gornji Milanovac 2000. Studentska nagrada za slikarstvo na završnoj godini studija –SPINAKER- FLU Cetinje Njeni radovi se nalaze u brojnim privatnim kolekcijama u SAD i Evropi, u institucijama (otkup) Narodni muzej Kikinda, Publicis (Londonu), Beneton (Italija) itd. Odabrane grupne izložbe 2019. Vilnius Umetnički sajam, Vilnius, Litvanija 2018. Noć Muzeja – Licem u lice sa Pobednikom, Galerija ULUS, Beograd 2017. KUČ – Kulturno-umetnička čajanka u Dorćol Platzu, grupna izložba beogradskih umetnica 2016. Medjunarodno Bijenale Umetnosti Minijature, Gornji Milanovac 2015. „Monohrom“ Kulturforum, Beograd 2015. Međunarodno bijenale akvarela malog formata“ SKC Novi Beograd 2013.”IMAGO MUNDI”(Benetton Foundation) Prateći program 55th International Art Exhibition la Biennale di Venezia, Italy 2013. Trienale proširenih medija, Cvjeta Zuzoric, Beograd 2012. Međunarodno Bijenale Minijature, Gornji Milanovac 2012.-Prolećna izložba ULUSa, Cvjeta Zuzorić, Beograd 2012.-Žene slikari, Majdanpek 2011. Minimum-maksimum „O seksualnosti“ Banja Luka, RepublikaSrpska 2010. „Signum“ izložba Profesora Škole za dizajn od 1964. do 2010, Muzej Primenjene Umetnosti, Beograd 2010. Medjunarodno Bijenale Umetnosti Minijature, Gornji Milanovac 2008.- Prolećna izložba ULUSa, Cvjeta Zuzorić, Beograd 2005.- Led u maju- Prolećno Anale, u Čačku 2004.-Niko kao ja- Galerija studentskog grada, Novi Beograd 2004.- Studije iz marljivosti- Kulturni centar Beograd 2004.- Greota da se baci- Moderna galerija, Podgorica 2002.-Jesenji salon ULUSa- galerija Cvjeta Zuzorić, Beograd 2002.-ZOOM in ZOOM out/Oktobarski salon, Beograd 2001.-Le Feu, St.Paul de Vence, Francuska 1998.-Ni jedan dan bez linije- Grafički kolektiv, Beograd 1998.-STUDENTSKA IZLOŽBA CRTEŽA, Dom Omladine Beograd Samostalne izložbe, rezidencijalni boravci i prezentacije 2018. «Kolektivna sreća» Galerija Kvaka 22, Beograd 2018. «Studije sreće» Prodajna galerija Beograd 2017. Cite International du Paris, boravak i prezentacija radova i projekta «Mit o graditelju» (rad: Diverzije sećanja) 2016. „Mit o graditelju“ Izložba i Instalacija u prostoru, KCB, Beograd 2017. „Mit o graditelju“ Izložba i Instalacija u prostoru, Narodni muzej Kikinda 2017. „Mit o graditelju“ Izložba i Instalacija u prostoru, SKC Obrenovac 2013. “Ovo nije prvi put” Instalacija u prostoru, DOB Beograd, Septembar 2013. 2013.-UZMI DEO MOGA ZIDA – UZMI PARČE MOJE BAŠTE (instalacija u prostoru, autorke Maja Milovanović i Nataša Škorić), galerija Muzeja Železnice, Beograd 2007.-IZLOŽBA SLIKA- galerija Kolarac, Beograd 2005.-ADAPTACIJA-slike,magistarska izložba, galerija FLU, Beograd 2004.-IZMEDJU- slike, galerija SKC, Kragujevac 2002.-RAZGOVOR-Instalacija u prostoru Maje Živanović i Natalije Vujošević, galerija Doma Omladine, Beograd 2001.-SLIKE(diplomska izložba) - galerija FLU, Beograd 2000.-SLIKE(samostalna izlozba laureata) - galerija Spinaker, Herceg Novi

  • Savremena Vrsac

    Filip Daćevac - Cityscapes

    15 Oct 2020 – 25 Oct 2020

    Posmatrajući slike Filipa Daćevca, najpre sam želela da uvidim ono što je meni najvažnije a to je čista likovnost i poetika likovnog izraza. Vrlo jasna kompozicija likovnog rada ovog autora je podeljena na cikluse gradskog motiva, putevi koji su smešteni u dominantnu likovnu perspektivu, asimetrija i harmonija dsje prijatnost oku i osećaj smirenosti. Zapitaćemo se kuda autora vode ovi putevi? Da li je to samo unutrašnja potreba da se krene i stigne na neko drugo mesto? Biti sada u ovoj realnosti i da li tu i ostati? Verica Ilić - istoričar umetnosti BIOGRAFIJA Filip Daćevac, rođen 16.03.1992. Godine u Vršcu. Nakon završetka srednje škole nastavio dalje školovanje na Učiteljskom fakultetu u Vršcu. Izlagao je na vise od dvadeset grupnih, samostalnih I internacionalnih ižložbi. 2019. Vodi školu slikanja I crtanja za decu ‘Ars Momenat’ 2020. Otvara svoju galeriju I atelje ‘Daćevac. Samostalne izložbe: -Novembar 2014, Učiteljski fakultet -Decembar 2015, Kulturni Centar Vršac -Februar 2019, Kulturni Centar Vršac -Februar 2019, Nacionalna bilblioteka Bela Crkva Grupne izložbe: -Maj 2014, Dom Mladih, Vršac -Jun 2015, Dev9t festival, Beograd -Jun 2015, Junski Art salon, Vršac -Avgust 2015, Dani vetrograda, Vršac -Septembar 2015, 56. Internacionalna manifestacija dece I omladine za nagradu ‘’ Paje Jovanovića ’’ -Oktobar 2015, 16 INTERBIFEP, Tuzla -Decembar 2015, Kulturni centar Zrenjanin, 30x30 -Januar 2016, Pančevo kulturni centar, 30x30 -Februar 2016, Art centar Beograd, 30x30 -Mart 2016, Sremska Mitrovica, 30x30 -April 2016 – Internacionalni bijenal minijatura, Gornji Milanovac -Avgust, Dani vetrograda, Vršac -Oktobar 2016, Dom vojske, Vršac -Septembar 2017, 58 Internacionalna izlozba dece I omladine za nagradu ‘Paje Jovanovića ’. -Jun 2017, Dom vojske, Vršac -Januar 2018, Prvi trijenale portreta, Smederevska Palanka -Jun, 2020, Likovna kolonija Krčedin -Januar 2020, 50. Godina od udruženja slikara Paje Jovanovića - Jun 2020, Galerija u izlogu / KC Vršac

  • Savremena Vrsac

    Sadko Hadžihasanović-Carpe Diem

    26 Aug 2020 – 06 Sep 2020

    Carpe Diem je naslov serije slika koje je nastala 2019/20. Na slikama su predstavljeni vojnici koji jedu obrok izmedju borbi. U ovim trenutcima dok se naizgled opusteno obavlja ocigledno najvaznija potreba coveka, unosenje hrane, vojnici pokusavaju da uzivaju u momentu. Isto tako ovaj ritual je ispunjen mnogim Emocijama kao sto su strah, anksioznost i osecaj prolaznosti ili kraja. Sadko Hadzihasanovic je uspeo da nas uvede u svet vojnika koji ne pripadaju ni jednoj vojsci. Bez osudjivanja on ih slika dostojanstveno kao ljudska bica koja imaju momenat mira. U toj dihotomiji stoji napetost ovih prizora. Slikano suvom cetkom sa Maestralnim crtackim sppsobnostima veoma svojstvenim za Sadka Hadzihasanovic Sadko Hadzihasanovic je roden u Bihacu, Bosnia. Diplomirao na Akademiji likovnih umjetnostiu Sarajevu 1982 i magistrirao na Fakuleteu likovnih umjetnosti u Beogradu 1984. Od 1993 zivi u Torontu , Kanada. Clan i osnivac avangardne grupe Zvono u periodu od 1982-1992. Tokom zivota u Jugoslavia imao 25 samostalnih izlozbi i tokom osamdestih ucestvovao na najvaznijim jugoslevenskim manifestacijama : Binale mladih Rijeka, Jugoslovenska dokumenta, , Bienala skulpture Pancevo, Memorial Nadezda Petrovic, Cacak. Dobitnik nagrade studia B za najbolju izlozbu u Beogradu u godini 1990. Karijeru nastavlja u Canadi gdje ga predstavlja galerija Paul Petro Contemporary Art. Od 2016 bavi se i umjetnickim animiranim filmom. Do sad je napravio tri filma koji su prikazivani na internacinalnim festivalima u Ljubljani, Banja Luci, Tuzli, Vancouver i Itali. Posljednji Kids with Guns je napravljen uz pomoc Canada Council for Ars

  • Savremena Vrsac

    CRTAČKI (SPI)RITUALI - JAVOR RAŠAJSKI

    17 Jul 2020 – 27 Jul 2020

    Postoji mišljenje u metodologiji da uopšte nije bitno upoznati neku nauku hronološki ili određenim redom – ukoliko se pomno istraži pojedina oblast, pre ili kasnije krug znanja će se zatvoriti, istraživač će obuhvatiti bitno. Takav je i smisao crtanja, crtež je istovremeno analiza i sinteza, projekcija i duhovno oružje, a crtanje je put. Drugačije rečeno, šta god da čitaš, proučavaš ili crtaš, uvek stižeš do sebe. Crtači kažu da treba razlikovati crtež od crtanja. Postoje vekovi crteža kao materijalnog dobra, muzejsko-galerijskog i istorijsko-umetničkog artefakta, ali ne i crtanja. Crtež je materijalni trag, ne samo likovni izraz, posledica unutrašnjih procesa, a crtanje je kao krvotok, duboko lično uslovljeno, pojedinačni psihološki proces, osećajnost i saosećajnost, nema vremensku i materijalnu dimenziju, kao što je nema ni biće. Poezija i crtež su načini osvajanja ili razotkrivanja unutrašnjeg zamka, katedrale duše. Zato nema pravog kolektivnog crtanja, ono je duboko lični čin, pečat i znak uzrokovan unutrašnjim razlozima poput ljubavi. Kada nadrealisti grupno učestvuju u crtačkoj igri, eksperimentalnom crtežu nazvanom „izuzetni leš” (cadavre exquis) ili u sučeljavanju dva majstora na jednom crtežu (Leonid Šejka i Vladan Radovanović su započeli isti crtež sa dva suprotna kraja papira) kao na šah tabli, uvek postoji granica, omeđena teritorija, zamak duše iz koga se odapinju linije-strele. Crtanje je stoga nesaglediv mentalni proces a crtež njegov trag, mapa lavirinta ili nepoznate teritorije, vodič u divljoj zemlji zvanoj umetnost, otkrivanje i prelaženje određene oblasti. Javor Rašajski (Vršac, 1946) je u tom smislu crtač koji crta crtež (može se crtati i ono što u likovnom smislu nije crtež), bitan mu je takav umetnički izraz kao dovršenost, putovanje i domaštavanje, avantura u prostoru i vremenu. Za njega je crtež više od uobičajene skice ili studije, uosećavanje (nem. Einfühlung), eksperiment sa sobom i istorijom, dakle i mentalni proces. Radovan Hiršl, umetnik iz njegove generacije, genijalno je naslovio autopoetički tekst „Šara šaru šarom šara”. Crtež je i za Rašajskog magija, krajnji čin zavođenja, a crtanje je neistraženi, nedoslućeni proces. Rašajski upravo u procesualnosti pronalazi smisao crtanja, svoj opšti način rada, vraća se nekim starim radovima, docrtava ih i likovno redefiniše. Treba ostati uspravan i časno istrajati pred zagonetnom belinom papira, podloge kao tabula rasa umetnosti, rešiti tajnu formata, kompozicije, izbora materijala i alatki. Izgleda da crtač njima teži nagonski, svim bićem. Neko se bori sabljom, drugi floretom a Rašajski je izabrao bodež, lancetu, hirurški nož, sa kojim opsesivno i ritualno urezuje svoje crne linije na belinu papira, pušta krv zvanu tuš, gravira i tetovira površinu, uzima joj meru i isteruje dušu na površinu. Crtanje je, kako Dragan Jovanović Danilov misli o umetnosti „poosobljenost” pa i razmišljanje o crtežu koje neminovno postaje ličnosno i poetičko. Traje taj Rašajski pred utopijom belog kao leptir pred svećom, sagoreo je na svakom crtežu, ali i uzrastao ponovo u sledećem. On je majstorski crtač, poslednji veliki srpski sledbenik moćne severnjačke, direrovske škole crtanja, koja ovde ima mnoge poklonike. Kao mačevalac ili hirurg zna da odvoji crno od belog, noć od dana, dobro od zla, život od smrti – u samo jednom potezu linije – i zna kada treba stati, odustati od crtanja. Mijamoto Musaši (Miyamoto Musashi), najveći samuraj u japanskoj istoriji, kaže u svom učenju Knjiga pet krugova da borac mora znati kada da odustane i povuče se. Njegovim savremenicima bilo je neshvatljivo da on ne odgovara na pojedine uvrede i ne upušta se u dvoboj, ali iz perspektive majstora je razumljivo – ukoliko nema prilike da se usavrši veština – čemu borba? U tom smislu crtač i profesor Dragan Lubarda je crtačima dao i pravo na grešku. 7 Rašajski zna kada treba prekinuti liniju, odustati od daljeg crtanja, od analize, završiti crtež nedorečenim tačkicama. Crtež je izazov, kao partija šaha, u njegovo rešavanje crtač ulaže različite strategije i napore. Za ovog Vrščanina je kao i za Musašija (koji je bio i izvanredan crtač) bitna praznina koliko i forma, a prazno nije u crtežu kao na akvarelu samo pozadinsko polje, belina ili (ne)obojenost podloge, već mistično polazište, nulti stepen stvaranja, predmet promišljanja i vrsta utočišta. Puno i prazno, belo i crno, svetlost i senka – to je disanje crteža, ekstremi toplog i hladnog između kojih se crtač kreće, način da se dosegne neko unutrašnje stanje, lepota ili ružnoća živog uz prisustvo svesti o smrti. Oprezan kao ratnik, crtač nikada ne dozvoljava da ga crtež nasuče na sprud kiča, anegdotizma ili antiumetnosti. Ne doživljava crtački brodolom i decenijama crta jer zna šta je crtež, traje iz dela u delo. Radije kažemo traje, nego usavršava se ili napreduje jer se crtanje ne može naučiti, jednom osvojeno majstorstvo treba samo negovati, kako Uroš Tošković kaže bdeti nad „nežnim unutrašnjim biljkama”. Rašajski se kao i svi pravi crtači uopšte ne menja a i zašto i ka čemu pomerati jednom osvojenu filosofiju, ovladanu veštinu, zašto izneveriti pronađenu dubinu. Crtež je izraz krajnosti, totalnog i nadvremenog, cilj je ne narušiti jedinstvo, savez podloge i ruke, crteža i crtača. Reč je o celovitom stvaraocu, umnom u likovnom smislu, snažnom u izrazu, pripadniku rase koja izumire. Dragan Lubarda, teolog crteža, kaže da je Mikelanđelo (Michelangelo) zabio sebi jednu strelu u glavu a ona se zove Fidija (Fidias). Tako se i za Rašajskog može reći da polazi od velikog uzora, od Albrehta Direra (Albrecht Dürer), ne toliko učeći od njega koliko nastojeći da se odmeri prema njegovom radu a to je već viši nivo stvaranja. Direr, putovođa po raju i paklu umetnosti, umeo je da zamađija liniju pa su neki zapadni teoretičari pomišljali da srpska reč crtež potiče od ruske reči „čert” (vrag, đavo), ali Dragan Lubarda to odbacuje, tvrdeći da je priroda crteža svetlosna. Crnilo linije, grafizam tuša i pera ili zasenčenost olovke, vidovi su otiskivanja u duhovnu pustolovinu, psihonautičkog putovanja u zaumni prostor. Rašajski suvereno brodi tim crnim morem tuša pomoću beline svojih jedara crtačke čestitosti, likovnog poštenja, upuštajući se u rešavanje ne malih formata. Pronašao je kompas za putovanje po crnilu, dosežući daleku obalu svetlosti. Kompas mu je mali instrument za koji je Salvador Dali (Salvador Dalí) rekao da bi ga jedino poneo na pusto ostrvo – a to je oko, izoštreno i izbrušeno na dijamantskim tocilima filigranski preciznog crteža. Ustao je taj Rašajski u odbranu crteža kada na takav način više niko i ne pomišlja, ne samo u Vojvodini, on je verovatno jedini na tom prostoru koji zaista crta. Radeći i na formatima koji su veći od uobičajenih za potrebe minucioznog, detaljističkog, studioznog crteža, uvodeći nove, čvrste podloge od veštačkih materijala umesto hartije, razlistao je svoje crtačke mape u više pravaca (kako sam kaže „Od jednog crteža mogu da napravim deset”). Javor Rašajski se potpuno udaljio od prosečnog poimanja crteža koje je u postmoderni doseglo nivo banalnosti i uputio prema crtežu kao filosofiji, crtanju kao ritualu i spiritualu. On je sada i ovde vrli učitelj kao nekada stari majstori, ka njemu se okreće lice Mnemosine (Mnemosyne). Zato oni koji znaju šta je umetnost crtanja pažljivo osluškuju šta im poručuju radovi ovog majstora. Dejan Đorić Rođen je u Vršcu 1946. godine. Akademiju za likovne umetnosti završio je u Beogradu 1975. godine u klasi profesora Zorana Petrovića. Crtanje je učio kod profesora Aleksandra Lukovića, a crtež je specijalizirao na postdiplomskim studijama kod prof. Zorana Petrovića. Aktivno izlaže od 1982. godine. Uradio je ili ilustrovao preko osamdeset knjiga, od kojih su šest autorskih iz oblasti ornitologije. Iz iste oblasti ima preko dvadeset naučnih radova. Radeći na knjigama, nagrađen je dva puta prvom nagradom na Međunarodnom sajmu knjiga u Beogradu 2002. i 2004. godine, a 2007. dobija Visoku nagradu rumunske Akademije nauka i umetnosti za autorsku knjigu Ptice Banata. Grad Vršac dodelio mu je Oktobarsku nagradu 1998. i 2004. godine. Član je Matice srpske i ULUS-a. Direktor Gradskog muzeja Vršac bio je od 2000. do 2004, a član Opštinskog veća zadužen za kulturu od 2008. do 2012. Živi i radi u Beogradu i Vršcu. Kolektivno je izlagao na svim značajnim izložbama ULUS-a, a samostalne su: 1982. Karlovac, Galerija Barešić, ctreži 1983. Novi Sad, Galerija biblioteke Matice srpske 1984. Zagreb, Galerija SRCE, crteži 1984. Novi Sad, Galerija Doma armije, crteži 1984. Sombor, Galerija Doma armije, crteži 1984. Bačka Palanka, Galerija Gradskog muzeja, 1984. Ilok, Galerija Doma kulture, crteži 1985. Zagreb, Galerija SRCE, crteži 1986. Niš, Galerija Doma kulture, crteži 1987. Beograd, Galerija Akademije za likovne umetnosti 1987. Vršac, Narodni muzej, slike i crteži 1988. Novi Sad, Mala galerija ULUV-a, crteži 1988. Opovo, Savremena galerija, slike i crteži 1990. Beograd, Galerija STARA KAPETANIJA, crteži 1991. Novi Sad, Velika galerija Kulturnog centra 1991. Vršac, Galerija grada, crteži 1991. Kikinda, Galerija Gradskog muzeja, slike i crteži 1991. Sremski Karlovci, Galerija Gradskog muzeja 1992. Vršac, KONKORDIJA, slike i crteži 1994. Beograd, Galerija 73 , slike i crteži 1994. Zrenjanin, Savremena galerija, slike i crteži 1997. Pančevo, Gradski muzej, slike 1998. Smederevska Palanka, Gradska galerija, crteži 2000. Beograd, Galerija 73, slike 2000. Beč, IHS, Gal. Jesuiten, Foyer sponsor, crteži 2002. Beograd, Galerija SULUJ, slike 2005. Smederevska Palanka, Gradska galerija, slike 2006. Beograd, Galerija Biblioteke grada Beograda 2007. Novi Sad, Muzej Vojvodine, slike i crteži 2007. Vršac, Gradski muzej, slike 2008. Temišvar, Galerija PIGMALION, crteži 2009. Sombor, Gradska galerija, slike 2012. Novi Sad, galerija SANU, slike 2014. Beograd, Galerija Biblioteke grada Beograda 2015. Vršac, Gradski muzej, slike i crteži 2017. Beograd, Galerija Doma vojske, crteži 2017. Bela Crkva, Gradski muzej, slike 2017. Oradea (Rumunija), Muzeul Țării Crișurilor, slike

  • Savremena Vrsac

    Izložba slika iz ciklusa "Homo Ludens" - Jelena Vragović

    18 Jun 2020 – 28 Jun 2020

    Projekat, ciklus slika muškog akta „Homo Ludens” promoviše klasičan slikarski čin na savremeni način. Koncept projekta je da se prikaže, osim slikarske vrednosti, muškarac u aktuelnom društvenom trenutku. Savremeni svet donosi sve više novih izazova, zahteva i očekivanja od nas, što današnjicu često čini neizvesnom, opasnom, što donosi usamljenost, otuđenost i nesigurnost. Nije neobično da se u pokušaju odgovora na zahteve uzburkane stvarnosti remeti samopouzdanje, greši se u samoproceni, luta se u traženju svog mesta i svrhe. Tako, i iskonska uloga muškarca, sa utvrđenim pravilima i poznatim modelima ponašanja postaje prevaziđena, a uloga nejasna. Da bi našao svoje mesto u svetu, on se igra. Igra jeste najviše vezana za detinjstvo, ali čovek može da se igra celog života mada se način igre tokom života menja. Kroz igru učimo i istražujemo sve dimenzije ovog sveta. Dileme koje donosi , vrli novi svet, prikazala sam slikama na kojima su figure u različitim grčevitim položajima, u traženju, borbi, igri ili pak, u položajima koji ukazuju na nesigurnost i potrebu za zaštitom. Ovim projektom nameravam da naglasim lepotu muškog tela, slikarstva, da personifikujem čoveka. Biografija Jelena Vragović rođena je 06.03.1973. godine u Vršcu. Imala je sedam samostalnih izložbi u Pančevu, Nišu i Vršcu i više kolektivnih: Član je KLUV-a Vršac od 1998. i ULAZ-a od 2006 godine. Dobitnica je Diplome za originalan pristup likovnom delu na 28. Smotri likovnog stvaralaštva amatera Srbije, Čačak 2008; dobitnica je Pohvale Saveza 98 u Beogradu; osvojila je treću nagradu 2003. na Smotri u Novom Sadu; Pohvalu 2005. u Novom Bečeju; Drugu nagradu na 5. Smotri 2004. u Novom Sadu; Treću nagrada na Izložbi minijatura "VOVa" mini Art u Mađarskoj 2011. Nosilac je priznanja za najtrofejnijeg likovnog umetnika amatera Vojvodine (2009. god).... Radila je ilustracije za knjigu dr Ljubice Stojković "Bračni lavirint" i za „Srebrne bajke“ Dragoslave Šaulić.

    latest works

    • Suzana Marin

      Kutak
      33 x 60 cm (h x w)
      Wooden crayons
    • Ivana Ivanišević

      Igračke
      33 x 85.8 x 2 cm (h x w x d)
      #Acrylic on cardboard
    • Vanja Matasarević

      Paris, Texas
      33 x 23.4 cm (h x w)
      dry pastel, watercolor, wooden crayons on paper
    • Helena Blagojević

      Aleksa
      33 x 22.9 x 2 cm (h x w x d)
      egg tempera on cardboard
    • Dunja Ristić

      No name
      33 x 46.6 x 2 cm (h x w x d)
      combined technique
    • Andrej Marinković

      Urbani pejzaž
      37.1 x 33 x 2 cm (h x w x d)
      tempera on cardboard
    • Aleksandra Škundrić

      Brat i sestra
      33 x 64 x 2 cm (h x w x d)
      tempera on cardboard
    • Sara Ignjatović

      Popodne
      15 x 20 x 2 cm (h x w x d)
      Marker on Paper
    • Sonja Borojević

      Albino pas
      21 x 29.7 x 2 cm (h x w x d)
      #Acrylic on cardboard
    • Anja Matković

      Black hole
      13 x 21 x 2 cm (h x w x d)
      Charcoal on paper
    • Milan Nešić

      Bez naziva 10, 2012
      150 x 120 x 2 cm (h x w x d)
      # oil on canvas #original painting
    • Milan Nešić

      Bez naziva 09, 2012
      150 x 120 x 2 cm (h x w x d)
      # oil on canvas #original painting
    • Milan Nešić

      Bez naziva 07, 2017
      150 x 120 x 2 cm (h x w x d)
      # oil on canvas #original painting
    • Milan Nešić

      Bez naziva 07, 2017
      120 x 150 x 2 cm (h x w x d)
      # oil on canvas #original painting
    • Milan Nešić

      Bez naziva 06, 2013
      150 x 120 x 2 cm (h x w x d)
      # oil on canvas #original painting
    • Milan Nešić

      Bez naziva 05, 2013
      150 x 120 x 2 cm (h x w x d)
      # oil on canvas #original painting
    • Milan Nešić

      Bez naziva 04, 2012
      180 x 150 x 2 cm (h x w x d)
      # oil on canvas #original painting
    • Milan Nešić

      Bez naziva 03, 2012
      150 x 180 x 2 cm (h x w x d)
      # oil on canvas #original painting
    • Milan Nešić

      Bez naziva 02, 2012
      150 x 180 x 2 cm (h x w x d)
      # oil on canvas #original painting
    • Milan Nešić

      Bez naziva 01, 2012
      150 x 180 x 2 cm (h x w x d)
      # oil on canvas #original painting
      Cookies help us to provide certain features and services on our website. By using the website, you agree that we use cookies. Privacy policy