Menu

ARTFORUM GALLERY

ARTFORUM GALLERY

ARTFORUM GALLERY

3D exhibitions

  • ARTFORUM GALLERY

    Group Exhibition-Art for First Choise

    Group Exhibition-Art for First Choise 15/01/2021-31/3/2021 ARTFORUM GALLERY Pantelis & Eva Tsatsis 113 Tsimiski str. Thessaloniki, Greece, T. 0030 6946907708 www.artforum.gr, tsatsisp@gmail.com: Curating of Digital Exhibition-Texts: Markella-Elpida Tsichla Art Historian-Museologist GROUP EXHIBITION OF 25 ARTISTS-ART FOR FIRST CHOISE Greek painters and sculptors (with the participation of two famous foreigners) frame this exhibition, representing both the older and younger generations. In fact, we have artworks that, seen through the light of modern Greek Αrt Ηistory, transfer the renewing spirit of artistic creation to the most critical phase of Greek modernism. In our exhibition there are also represented artists who are no longer with us, such as Gerasimos Sklavos, Costas Koulentianos, Yiorgos Golfinos, Theodoros, Takis, Dimitris Mytaras, Thomas Papadoperakis, Antonis Apergis, artists-painters and sculptures- who left their deep mark on contemporary art with their modern writing. Works either in the spirit of abstraction with the deep spirituality of their forms and the originality of the media, or through the realistic forms, discovering new aspects of reality. Younger artists have gone beyond the axes of abstraction and realism to combine the values that postmodernism has so richly offered in order to undermine tradition and "usurp" dominant ideologies, highlighting elements that is changing rapidly. The rise of the imagination to the utmost, technology and art as companions, the dream as the new virtual reality, society as an alibi, and above all the search for dominant expression as redemption from metaphysical dilemmas. Each a personal story, a separate myth brought by the recognition of their work. ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ 25 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ- ART FOR FIRST CHOISE Έλληνες ζωγράφοι και γλύπτες (με τη συμμετοχή και δύο διάσημων ξένων) πλαισιώνουν αυτή την έκθεση, που εκπροσωπούν τόσο την παλιότερη γενιά, όσο και τη νεότερη. Στην πραγματικότητα έχουμε έργα, που ιδωμένα μέσα από το φως της σύγχρονης ελληνικής ιστορία της τέχνης μεταφέρουν το ανανεωτικό πνεύμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας στην πιο κρίσιμη φάση του ελληνικού μοντερνισμού. Στην έκθεσή μας εκπροσωπούνται και καλλιτέχνες που δεν είναι πια μαζί μας, όπως ο Γεράσιμος Σκλάβος, ο Κώστας Κουλεντιανός, ο Γιώργος Γκολφίνος, ο Θόδωρος, ο Τάκις, ο Δημήτρης Μυταράς, ο Θωμάς Παπαδοπεράκης, ο Αντώνης Απέργης, καλλιτέχνες -ζωγράφοι και γλύπτες-, που άφησαν βαθιά το στίγμα τους στη σύγχρονη τέχνη με τη μοντέρνα γραφή τους. Έργα είτε μέσα στο πνεύμα της αφαίρεσης με τη βαθιά πνευματικότητα των μορφών τους και την πρωτοτυπία των μέσων, είτε μέσα από τις ρεαλιστικές μορφές, ανακαλύπτοντας νέες όψεις της πραγματικότητας. Οι νεότεροι καλλιτέχνες προχώρησαν τις αναζητήσεις τους πέρα από τους άξονες που είχαν θέσει η αφαίρεση και ο ρεαλισμός, για να προσεταιριστούν αξίες που ο μεταμοντερνισμός πρόσφερε πλουσιοπάροχα, προκειμένου να υπονομεύσουν την παράδοση και να «σφετεριστούν» κυρίαρχα ιδεολογήματα, αναδεικνύοντας στοιχεία και πρόσωπα ενός κόσμου που μεταβάλλεται ραγδαία. Η έξαρση της φαντασίας στο έπακρον, τεχνολογία και τέχνη ως συνοδοιπόροι, το όνειρο ως η νέα εικονική πραγματικότητα, η κοινωνία ως άλλοθι, και πάνω απ’ όλα η αναζήτηση της κυρίαρχης έκφρασης ως λύτρωση από τα μεταφυσικά διλήμματα. Ο καθένας μια προσωπική ιστορία, ένα ξεχωριστός μύθος που έφερε η αναγνώριση του έργου τους.

  • ARTFORUM GALLERY

    Tanimanidis Handmade Sculpture Jewellery

    Handmade Sculpture Jewellery by TANIMANIDIS 20/12/2020-28/2/2021 ARTFORUM GALLERY Pantelis & Eva Tsatsis 113 Tsimiski str. Thessaloniki, Greece, T. 0030 6946907708 www.artforum.gr, tsatsisp@gmail.com Curating of Digital Exhibition-Texts: Markella-Elpida Tsichla Art Historian-Museologist The project is produced by the creative jewellery team of Prismart Studio.www.prismart.com Handmade Sculpture Jewellery by Tanimanidis In the history of art there have been several cases of artists involved in the creation of collectible objects in order to promote to the public who appreciate objects with high aesthetics. These are works of art that are carriers of a new aesthetic, reflect artistic quality, are likable because of the original design, retain their name, obey to the rules of artistic expression and finally have the characteristics of the concept of "precious", both in terms of economically as well as aesthetically. These works of art are not affected by the change of "fashion", current events or taste, such as e.g. clothes but reflect the timelessness. The ARTFORUM GALLERY presents 14 excellent handmade sculpture jewellery by Panagiotis Tanimanidis, a renowned sculptor with a rich work in his assets, is moving in a similar sphere. These are real works of art that serve values such as uniqueness, originality, authenticity, plasticity, high aesthetics. They are micro-sculptures (inspired by sculptures by the artist himself) that are worn as pendants in order to strengthen the personality of a woman who wears (or collects them), to add quality to the inherent (and legal) complacency of people, to give the air of aesthetic perception to their daily presence, to maintain the (latent) eroticism, to strengthen the human personality, but also to satisfy the collecting need. It is valid (from another reading) for these works the very personal words that the artist himself used to express: "On the dust of the furniture of history I give you in time the shape of the 'padlock', the 'well' , the 'lamp', the 'ice cream', the 'clock', the 'mousetrap', the 'scraper' ". These works - jewels of a real art – offer to the viewer "values" that only a charismatic "craftsman" like Tanimanidis could give a "public" character to "privacy", to highlight the personal experience through the three-dimensional microcosm of to overcome the selfishness and (the possible) vanity of the staff and, above all, to turn the concept of (financially) "valuable" into an intangible aesthetic value. Xειροποίητο γλυπτό κόσμημα από τον Π. Τανιμανίδη Στην ιστορία της τέχνης έχουν καταγραφεί αρκετές περιπτώσεις καλλιτεχνών να ασχολούνται με τη δημιουργία συλλεκτικών αντικειμένων με σκοπό την προώθηση στο κοινό που εκτιμά τα αντικείμενα με υψηλή αισθητική. Πρόκειται για καλλιτεχνήματα που είναι φορείς μιας νέας αισθητικής, αντανακλούν την καλλιτεχνική ποιότητα, είναι αρεστά λόγω της πρωτότυπης σχεδίασης (design), διατηρούν την επωνυμία τους, υπακούουν σε κανόνες εικαστικής έκφρασης και τέλος έχουν τα χαρακτηριστικά της έννοιας του «πολύτιμου», τόσο από άποψη οικονομική, όσο και από αισθητική άποψη. Τα καλλιτεχνήματα αυτά δεν υφίστανται τις επιπτώσεις από την αλλαγή της «μόδας», της επικαιρότητας ή του γούστου, όπως λ.χ. τα ρούχα αλλά αντανακλούν περισσότερο τη διαχρονία. Σε ανάλογη σφαίρα κινείται και η παρουσίαση από την γκαλερί ARTFORUM της συλλογής , ενός καταξιωμένου καλλιτέχνη με πλούσιο έργο στο ενεργητικό του. Πρόκειται για πραγματικά έργα τέχνης που υπηρετούν αξίες όπως μοναδικότητα, πρωτοτυπία, αυθεντικότητα, πλαστικότητα, υψηλή αισθητική. Είναι μικρογλυπτά (εμπνευσμένα από γλυπτά του ίδιου του καλλιτέχνη) που φοριούνται με σκοπό να ενισχύσουν την προσωπικότητα του ανθρώπου (κυρίως της γυναίκας) που τα φέρει (ή τα συλλέγει), να προσθέσουν ποιότητα στην εγγενή (και νόμιμη) αυταρέσκεια των ανθρώπων, να προσδώσουν τον αέρα της αισθητικής αντίληψης στην καθημερινή παρουσία τους, να διατηρήσουν εσαεί τον (λανθάνοντα) ερωτισμό, να ενισχύσουν την ανθρώπινη προσωπικότητα, αλλά και να ικανοποιήσουν τη συλλεκτική ανάγκη. Ισχύει (από μία άλλη ανάγνωση) και γι’ αυτά τα έργα τα πολύ προσωπικά λόγια που διατύπωσε παλιότερα ο ίδιος ο καλλιτέχνης: «Πάνω στη σκόνη του επίπλου της ιστορίας σου δίνω στο χρόνο το σχήμα του ‘λουκέτου’, του ‘πηγαδιού, της ‘λάμπας’, του ‘παγωτού’, του ‘ρολογιού’, της ‘ποντικοπαγίδας’, της ‘ξύστρας’». Αυτά τα έργα- κοσμήματα μιας πραγματικής τέχνης- προσφέρουν στον θεατή «αξίες», που μόνο ένας χαρισματικός «χειρώνακτας» σαν τον Τανιμανίδη θα μπορούσε να δώσει «δημόσιο» χαρακτήρα στην «ιδιωτικότητα», να αναδείξει την προσωπική εμπειρία μέσα από τον τρισδιάστατο μικρόκοσμο των κοσμημάτων, να υπερκεράσει την ιδιοτέλεια και την (πιθανή) ματαιοδοξία του προσωπικού και, κυρίως, να μετατρέψει την έννοια του (οικονομικά) «πολύτιμου» σε άυλη αισθητική αξία.

  • ARTFORUM GALLERY

    Solo Exhibition

    Έκθεση MANOLIS POLYMERIS μικρή αναδρομή 1/11/2020-28/2/2021 ARTFORUM GALLERY Pantelis & Eva Tsatsis 113 Tsimiski str. Thessaloniki, Greece, T. 0030 6946907708 www.artforum.gr, tsatsisp@gmail.com Curating of Digital Exhibition-Texts: Markella-Elpida Tsichla Art Historian-Museologist MANOLIS POLYMERIS When, in the late '70s, Polymeris appeared in Athens, at the ‘Zygos’ Gallery, the magazine of the gallery devoted an extensive text written by Chrysanthos Christou which was posted to the cover and in its internal pages (1983). The readers and the art lovers were surprised by the painting of an unknown artist from the distant Florina and in fact a self-taught one, who came to shake the waters of artistic Athens community with his original and powerful expressive language. It was the flickering colors that seemed to refract in the water, the lines that "carved" the tarpaulin as a chisel carves the amorphous matter, were the forms that were deformed in front of a parabolic mirror and the space was indefinable, vague and extraterrestrial. That is why a lot has been said about Manolis Polymeris. It is true that his painting, since then, has been associated with movements and artists of European modernism. What is certain is that Polymeris was influenced by the domestic and foreign artistic tradition, like all people, artists and non-artists, but drawing on his standards however, those elements that would strengthen his personal profile, highlighting the importance of assimilative power as a charisma and as a driving force for new experiments and personal achievements. The references to abstract expressionism and Byzantine art, to Picasso, to Francis Bacon, to the German expressionists and Bouzianis, but also to the abstract art of Spyropoulos, confirm the viewer's (and the critic's) the attempt to explain a language characterized by unique features. The attempt of the artist to "capture" the by definition infinite aspects of the object (and especially of the human face), to combine the painting with the plastic, as its forms, look like fragile elements that create new spaces. As plastic figures with volumetric dimension, while the distortion of the faces, like the other motifs, betrays a completely personal conquest in the use of color and line. On the other hand, a mysterious light bathes the forms and the space, in a way that enhances the problematicness of the theme, the dramatic atmosphere and the expressiveness of the whole, as if a theatrical act unfolds beyond the scenes. These are "images of the timeless", Christou had written in that historical issue of "Zygos", because indeed Polymeris through the apparent individuality gives images of the universal and the universal value, elevating the human presence. Which usually dominates in his works through visual and tactile features in a metaphysical symbol of constant effort and in a timeless idea of the tragic aspect of people. Rarely has Greek painting rendered in an idealistic way, but with representational works, the insidious aspects of a problematic environment, tragically deformed with protagonists "beings" who seem to stem from ancient tragedy. Undoubtedly, the painting of Manolis Polymeris reminds us of the best moments of painting, which interprets eternal questions with the simple means of an art, which in our case based on the constant exploration of the possibilities of the visual vocabulary staff. ΜΑΝΩΛΗΣ ΠΟΛΥΜΕΡΗΣ Όταν στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, ο Πολυμέρης εμφανίστηκε στην Αθήνα, στη Γκαλερί ‘Ζυγός’, το ομώνυμο περιοδικό του, αφιέρωνε το εξώφυλλο (1983) και τις εσωτερικές σελίδες του ένα εκτενές κείμενο του Χρύσανθου Χρήστου. Οι αναγνώστες και οι φιλότεχνοι αιφνιδιάστηκαν από τη ζωγραφική ενός άγνωστου μέχρι τότε καλλιτέχνη από τη μακρινή Φλώρινα και μάλιστα αυτοδίδακτου, που ήρθε να ταράξει τα νερά της καλλιτεχνικής Αθήνας με την πρωτότυπη και δυνατή εκφραστική του γλώσσα. Ήταν τα τρεμάμενα χρώματα που έμοιαζαν να διαθλώνται στο νερό, οι γραμμές που «χάραζαν» το μουσαμά σαν το καλέμι την άμορφη ύλη, ήταν οι μορφές που παραμορφώνονταν μπροστά σε παραβολικό καθρέφτη και ο χώρος απροσδιόριστος, ασαφής και εξωκοσμικός. Γι’ αυτό ειπώθηκαν πολλά για τον Μανώλη Πολυμέρη. Eίναι αλήθεια ότι η ζωγραφική του, ήδη από τότε, συσχετίστηκε με κινήματα και καλλιτέχνες του ευρωπαϊκού μοντερνισμού. Το βέβαιο είναι ότι ο Πολυμέρης επηρεάστηκε από την εγχώρια και την ξένη εικαστική παράδοση, όπως όλοι οι άνθρωποι, καλλιτέχνες και μη, αντλώντας ωστόσο από τα πρότυπά του, τα στοιχεία εκείνα που θα ενίσχυαν το προσωπικό του προφίλ, αναδεικνύοντας τη σημασία της αφομοιωτικής δύναμης ως χάρισμα και ως κινητήριος μοχλός για νέα πειράματα και προσωπικές κατακτήσεις. Οι αναφορές στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό και στη βυζαντινή τέχνη, στον Πικάσο, αλλά και στον Francis Bacon, στους γερμανούς εξπρεσιονιστές και στον Μπουζιάνη, αλλά και στην αφαίρεση του Σπυρόπουλου, επιβεβαιώνουν την προσπάθεια του θεατή (και της κριτικής) να εξηγήσει μια γλώσσα που χαρακτηρίζεται από μοναδικά γνωρίσματα. Η απόπειρα να «συλλάβει» ο καλλιτέχνης τις εξ ορισμού άπειρες όψεις του αντικειμένου (και δη του ανθρώπινου προσώπου), να συνδυάσει το ζωγραφικό με το πλαστικό, καθώς οι μορφές του μοιάζουν σαν εύθραυστα στοιχεία που δημιουργούν νέους χώρους, σαν πλαστικές δηλαδή φιγούρες με ογκομετρική διάσταση, ενώ η παραμόρφωση των προσώπων, όπως και των λοιπών μοτίβων, προδίδει μία απόλυτα προσωπική κατάκτηση στη χρήση του χρώματος και της γραμμής. Απ’ την άλλη μεριά, ένα μυστηριακό φως λούζει τις μορφές και τον χώρο, με τρόπο που ενισχύεται η προβληματικότητα των σκηνών, η δραματική ατμόσφαιρα και η εκφραστικότητα του συνόλου, σαν να εκτυλίσσεται μία θεατρική πράξη πέρα από τις κουίντες. Πρόκειται για «εικόνες του διαχρονικού», είχε γράψει ο Χρήστου σε εκείνο το ιστορικό τεύχος του «Ζυγού», γιατί πράγματι ο Πολυμέρης μέσα από τη φαινομενική ατομικότητα δίνει εικόνες του καθολικού και της πανανθρώπινης αξίας, ανυψώνοντας την ανθρώπινη παρουσία, η οποία κατά κανόνα κυριαρχεί στα έργα του μέσα από οπτικά και απτικά χαρακτηριστικά σε μεταφυσικό σύμβολο της διαρκούς προσπάθειας και σε διαχρονική ιδέα της τραγικής όψης των ανθρώπων. Σπάνια η ελληνική ζωγραφική απέδωσε με τρόπο ιδεατό, αλλά με έργα αναπαραστατικά, τις μύχιες όψεις ενός προβληματικού περιβάλλοντος, τραγικά παραμορφωμένου με πρωταγωνιστές «όντα» που δείχνουν σαν να πηγάζουν από αρχαία τραγωδία. Αναμφισβήτητα, η ζωγραφική του Μανώλη Πολυμέρη μας παραπέμπει στις πιο καλές στιγμές της ζωγραφικής, που ερμηνεύει αιώνια ερωτήματα με τα απλά μέσα μιας τέχνης, που στην περίπτωσή μας βασίζεται στη διαρκή εξερεύνηση των δυνατοτήτων του προσωπικού του εικαστικού λεξιλογίου.

  • ARTFORUM GALLERY

    Group Exhibition

    Ιστορική Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης Έκθεση καταξιωμένων Ελλήνων καλλιτεχνών του 20ού αιώνα 15/10/2020-31/1/2021 ARTFORUM GALLERY Pantelis & Eva Tsatsis 113 Tsimiski str. Thessaloniki, Greece, T. 0030 6946907708 www.artforum.gr, tsatsisp@gmail.com: Curating of Digital Exhibition-Texts: Markella-Elpida Tsichla Art Historian-Museologist ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ Η εικαστική έκθεση που υλοποιείται με βάση τις νέες τεχνολογίες (εικονική περιήγηση, ψηφιακή εικόνα κλπ.) και που επιβάλλεται από τις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούν διεθνώς λόγω της πανδημίας, είναι μία ευκαιρία γνωριμίας του φιλότεχνου κοινού με σπουδαία ονόματα Ελλήνων καλλιτεχνών μέσα από αντιπροσωπευτικά τους έργα. Η συγκεκριμένη έκθεση περιλαμβάνει καλλιτέχνες της σύγχρονης ελληνικής τέχνης και ιδίως τη γενιά εκείνη που εκφράστηκε εικαστικά κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Αν και η έκθεση αυτή προβάλλει ένα σχετικά ευάριθμο σύνολο έργων (συνολικά εκτίθενται 25 έργα τέχνης, φιλοτεχνημένα από 22 καλλιτέχνες), καταβλήθηκε προσπάθεια να εκπροσωπούνται ορισμένα από τα πιο σημαντικά ονόματα των καλλιτεχνών μας, που χωρίς αμφιβολία ανήκουν σε εκείνους που υπηρέτησαν τη γνήσια τέχνη και την πρωτοπορία και με το έργο τους προώθησαν την ελληνική τέχνη σε αναγνωρισμένα από την ελληνική και διεθνή κριτική επίπεδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ορισμένοι είχαν μια δυναμική παρουσία από τη δεκαετία του ’50 και ύστερα, διέγραψαν μια πορεία με θετικό πρόσημο και σε μια περίοδο καλλιτεχνικής πόλωσης, κοινωνικής αταξίας και ιδεολογικής σύγχυσης. Βασικά, είναι η περίοδος διχαστικών πολιτικών μηνυμάτων, που αναπόφευκτα επηρεάζει και τους καλλιτέχνες σε ό, τι αφορά τις στιλιστικές επιλογές και τον τρόπο έκφρασης. Υπάρχουν καλλιτεχνικές τάσεις που έρχονται τόσο από τη Δύση, όσο και από την Ανατολή, καθώς η χώρα βρισκόταν και αυτή στη δίνη του Ψυχρού Πολέμου. Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι, ως έναν ορισμένο βαθμό, πρόκειται για τις διαχρονικά υπαρκτές «αντιθέσεις» ανάμεσα στους καλλιτέχνες ως προς τον τρόπο έκφρασης, που η κάθε εποχή χαρακτηρίζει ως «διαφωνία» ανάμεσα στις λεγόμενες προοδευτικές ή συντηρητικές, ακαδημαϊκές ή πρωτοποριακές όψεις (συχνά με αναγωγές σε ιδεολογικά συμφραζόμενα) μιας τέχνης που εν πολλοίς βασίζεται σε μορφολογικές και στιλιστικές επιλογές. Στην καλλιτεχνική κριτική και στη διαίσθηση του θεατή απομένει να αξιολογήσουν την εσωτερική δυναμική και τον εκφραστικό πλούτο των συγκεκριμένων έργων τέχνης. Ωστόσο, πολλοί από τους καλλιτέχνες μας κινήθηκαν σε «ανεξάρτητες» περιοχές, επέλεξαν υφολογικούς δρόμους που ταίριαζαν στην πνευματική ιδιοσυγκρασία τους και υπηρέτησαν τις γνήσιες αρχές της Τέχνης, ανεξάρτητα εάν προτιμούσαν και εφάρμοσαν τις αναπαραστατικές τάσεις ή τις αφηρημένες και πιο «προχωρημένες» εκδοχές του μοντερνισμού. Ορισμένοι από την «ομάδα» της έκθεσής μας έζησαν στο εξωτερικό τα κρίσιμα χρόνια (δεκαετίες του ’50 και του ’60) και ακολούθησαν περισσότερο τα διεθνή πρότυπα, χωρίς ωστόσο να αποκοπούν, όπως είναι γνωστό, από την εγχώρια παραγωγή. Αναμφισβήτητα, κορυφαία καλλιτεχνική προσωπικότητα υπήρξε ο Γιάννης Μόραλης (1916-2009), όχι μόνο με το πλούσιο και πολυσχιδές έργο του, αλλά και με τη μεγάλη επιρροή που άσκησε στους νεότερους. Ο ίδιος επέλεξε να ταχθεί με το μέρος της πρωτοπορίας, υπηρετώντας την αφαίρεση στη γεωμετρική εκδοχή της, μολονότι οι αφετηρίες του ανάγονται στις ρεαλιστικές όψεις, αντλώντας την έμπνευσή του από τη διαχρονία της παράδοσης (λ.χ. από τα αρχαία επιτύμβια). Τα γεωμετρικά του έργα διακρίνονται για τη στρουκτουραλιστική δομή και την «διάλυση» της φόρμας, κατά το πρότυπο των κυβιστών, με στόχο να αποδώσει τον πολυδιάστατο χαρακτήρα των πραγμάτων. Από κοντά η πολύ νεότερη Όπη Ζούνη (1941-2008) η οποία κινήθηκε με συνέπεια και προγραμματισμό στη γεωμετρική αφαίρεση, δημιουργώντας χώρους βασισμένους στους κανόνες της ψευδαίσθησης (κατά την οπ αρτ), αλλά πάντοτε σύμφωνα με τις αρχές μιας κατασκευαστικής λογικής, που αποβλέπει στην καθαρότητα των μορφών και στην ισορροπία μιας αρχιτεκτονικής σύνθεσης. Από την ομάδα των «ξένων» η έκθεσή μας έχει έργα καλλιτεχνών, όπως των Ελληνοαμερικανών Θεόδωρου Στάμου (Stamos) (1922-1997) και του Μιχάλη Λεκάκη (Lekakis) (1907-1987), όπως και του Κύπριου Μιχάλη Μιχαηλίδη (Michaeledes) (1923-2015) έχουμε τρεις καλλιτέχνες με διαφορετικές διαδρομές (οι δύο τελευταίοι ασχολήθηκαν κυρίως με τη γλυπτική και τις κατασκευές), αλλά με κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα την πρόσληψη πρωτοποριακών και μοντέρνων τάσεων της σύγχρονης τέχνης. Ο Stamos διακρίθηκε ως μέλος της ομάδας του αφηρημένου εξπρεσιονισμού στη Νέα Υόρκη με έργα στα οποία, κατά κανόνα, το χρώμα (ως μονοχρωμία) καθίσταται βασική εκφραστική αρχή. Είναι εικόνες του απείρου και των «ατέρμονων» τοπίων ως αποτυπώσεις της αιώνιας και διαρκούς κίνησης του κόσμου. Απ’ την άλλη μεριά, ο αυτοδίδακτος Lekakis έλκεται από τις φυσικές φόρμες των στοιχείων της οπτικής πραγματικότητας (λ.χ. από μια σκαλωσιά), για να τις μεταμορφώσει σε αφηρημένες και με απρόβλεπτη δομή εικόνες, όπως βλέπουμε και στα σχέδιά του. Ο Michael Michaeledes ξεκίνησε και εκείνος από ρεαλιστικές εικόνες του περιβάλλοντός του και ολοκλήρωσε το ύφος του μέσα από εντυπωσιακές κατασκευές και γλυπτά αφηρημένης πνοής. Σε κάθε φάση της καλλιτεχνικής του πορείας υπάρχει δυνάμει η διάθεσή του να εκφραστεί στον τρισδιάστατο χώρο είτε είναι ζωγραφικά είτε, πολύ περισσότερο, ανάγλυφα και γλυπτά. Στο εξωτερικό συναντήθηκαν καλλιτέχνες με όνειρα και σχέδια για το μέλλον, ο καθένας από διαφορετικούς δρόμους, αλλά με κοινό στόχο να ενταχθούν στη διεθνή καλλιτεχνική σκηνή, όπως ο Βλάσης Κανιάρης (1928-2011), ο Νίκος Κεσσανλής (Nikos Kessanlis) (1928-2004), ο Παύλος Διονυσόπουλος (Pavlos) (1930-2019) και ο Αλέξης Ακριθάκης (1939-1994). Ο Κανιάρης είναι η πλέον εμβληματική καλλιτεχνική φυσιογνωμία της σύγχρονης ελληνικής τέχνης με έργα που άνοιξαν καινούριος δρόμους, και που αναγνωρίστηκαν και από τη διεθνή κριτική. Οι εμπνεύσεις του ξεκινούν από ιδέες προερχόμενες από την ελληνική ιστορία (λ.χ. την κατοχή ή τη δικτατορία), αλλά και από βαθιά υπαρξιακά ζητήματα, που υλοποιούνται σε έργα με ιδιαίτερη σημειολογία. Επηρεάστηκε από τους ντανταϊστές και χρησιμοποίησε ευτελή υλικά, σε γλυπτά, κατασκευές, σε πίνακες τα οποία ανήγαγε σε σύμβολα με αξιακό περιεχόμενο.Ο Kessanlis ακολούθησε κι αυτός πρωτοποριακές όψεις της ευρωπαϊκής τέχνης και εκφράστηκε με έργα πολλαπλής έμπνευσης, δοκιμάζοντας το ταλέντο του και σε άλλες δράσεις, όπως η χρήση της τεχνολογίας (λ.χ. η φωτογραφία), για να πετύχει πρωτότυπους σκιοφωτισμούς σε μια ζωγραφική που έχει πάμπολλες όψεις. Ο Pavlos και ο Ακριθάκης πειραματίστηκαν γύρω από ζητήματα φόρμας και χώρου, ο πρώτος με τις στιλιζαρισμένες όψεις των αντικειμένων του (κατά κανόνα εικόνες του ανθρώπου), δημιουργώντας ζωγραφικά-γλυπτά και οι δεύτερος τη μετατροπή των μοτίβων σε κατασκευές, με πολλά υπονοούμενα για τη ζωή των ανθρώπων και του μεταβαλλόμενου περιβάλλοντός του. Πρόκειται για καλλιτέχνες που υπηρέτησαν σύγχρονες και επίκαιρες εκδοχές του μοντερνισμού. Οι ρεαλιστικές όψεις των αντικειμένων της ζωγραφικής και της γλυπτικής και συνακόλουθα η αναπαραστατική τέχνη είχε μία μεγάλη παράδοση στην Ελλάδα καθώς η αφαίρεση δεν είχε βρει πρόσφορο έδαφος στους Έλληνες καλλιτέχνες ήδη από τη γενιά του ’30. Μεταπολεμικά, παρ'όλη την κυριαρχία των αφηρημένων τάσεων διεθνώς, ο ρεαλισμός ήταν μία βασική σταθερά στον χώρο των εικαστικών τεχνών. Ωστόσο, η γνήσια τέχνη δεν εξαρτάται από τη «μόδα» ή από τη διείσδυση του «σοσιαλιστικού ρεαλισμού» στη μεταπολεμική ελληνική τέχνη, καθώς τα αριστουργήματα συνοδεύουν τους σπουδαίους καλλιτέχνες, όποια γραφή και αν προτιμήσουν για να εκφραστούν. Κορυφαίο παράδειγμα ο Γιάννης Τσαρούχης (1910-1989), ο οποίος δεν απαρνήθηκε τη ρεαλιστική όψη των αντικειμένων σε όλες τις φάσεις της τέχνης του, δημιουργώντας εικόνες μεγάλης πνοής, αλήθειας και ξεχωριστής ευαισθησίας, πέρα από το γεγονός ότι ήξερε πολύ καλά να σχεδιάζει τα θέματά του, «όπως ένα χελιδόνι που φτιάχνει τη φωλιά του». Απ’ την άλλη μεριά, ουδέποτε αμφισβήτησε τα επιτεύγματα του ευρωπαϊκού μοντερνισμού, από όπου άντλησε αυτό που ο ίδιος επεδίωκε, την εσωτερική αλήθεια. Την ανθρώπινη μορφή σε πολλές εκφάνσεις του καθημερινού βίου αποτύπωσε ο Διαμαντής Διαμαντόπουλος (1914-1995), o οποίος δείχνει να επηρεάζεται από τον κυβισμό, για να τονίσει τη δυναμική παρουσία του ανθρώπου και την κυριαρχία του στο περιβάλλον, ξεκινώντας από τον μικρόκοσμο της καθημερινής του ζωής. Ίσως είναι από τους λιγοστούς Έλληνες καλλιτέχνες της γενιάς του, με προσανατολισμό προς τον κυβισμό και ενδεχομένως προς το σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Αντίθετα, σε άλλο κόσμο μας μεταφέρει η ζωγραφική του Σπύρου Βασιλείου (1902-1985), με την ποιητική μεταμόρφωση της πραγματικότητας και με τη σχεδόν σουρεαλιστική διάθεση με την οποία υποδέχεται τη μοντερνιστική εικαστική πρακτική, ενώ ο Γιώργος Βακιρτζής (1923-1988) προσθέτει στις εικόνες του μοναδική ένταση, αλλά και μυστήριο, χάρη στον εξπρεσιονιστικό τρόπο γραφής του και στη σκηνική λειτουργία των θεμάτων του. Από τη νεότερη γενιά στην έκθεση της Γκαλερί ARTFORUM, που γίνεται για πρώτη φορά με ψηφιακό τρόπο και με αυτό το περιεχόμενο, εκπροσωπούνται καλλιτέχνες, όπως ο Αλέκος Φασιανός (1935), ο Δημήτρης Μυταράς (1934-2017), ο Χρίστος Καράς (1930), ο Σωτήρης Σόρογκας (1936), ο Γιώργος Δέρπαπας (1937-2014) και ο Γιάννης Χριστοφόρου (John Christoforou) (1921-2014). Η ζωγραφική του Φασιανού μας οδηγεί σ’ έναν ιδεατό κόσμο με μορφές-φιγούρες ανθρώπων (κατά κανόνα) να υπομνηματίζουν μιαν άλλη πραγματικότητα. Εντυπωσιακά χρώματα, άψογο σχέδιο με γραμμές που σχηματίζουν όγκους και σχήματα, χώρους μέσα σε χώρους, υπονομεύοντας κάθε αίσθηση προοπτικής. Ενώ ο Μυταράς, «επιμένει» να μας ωθεί σε μια ρεαλιστική πραγματικότητα, οργανωμένη με κοινωνικούς όρους και με απεύθυνση τον θεατή, που ξαφνιάζεται από μια ζωγραφική με έντονα και εξπρεσιονιστικά χρώματα Αντίθετα, οι ζωγράφοι Χρίστος Καράς και Σωτήρης Σόρογκας δημιουργούν ονειρικούς κόσμους με θέματα που, αν και ρεαλιστικά, μας παραπέμπουν σε εξωλογικές καταστάσεις. Ο Καράς δημιουργεί εικόνες με σουρεαλιστικό νόημα, ενώ οι ζωγραφιές του Σόρογκα καταλήγουν να είναι αφαιρετικές χάρη στην υπερευαίσθητη υφή των εικαστικών του μέσων. Προς τον σουρεαλισμό κινήθηκε εξ αρχής η ζωγραφική του Δέρπαπα, όπου βρήκαν καταφύγιο τα όνειρά του και οι μεταφυσικές του ανησυχίες, ενώ ο Christoforou κινήθηκε σε γνώριμα μονοπάτια της σύγχρονης τέχνης με προσανατολισμό προς την ποπ αρτ και τη νεοντανταϊστική οπτική. Τέλος, η έκθεσή μας περιλαμβάνει και έργα τριών πολύ σημαντικών Ελλήνων γλυπτών και συγκεκριμένα του Χρήστου Καπράλου (1909-1993), του Γιώργου Ζογγολόπουλου (1903-2004) και του Τάκη (Βασιλάκη) (Takis) (1925-2019). Και οι τρεις ήταν καλλιτέχνες του υπαίθριου χώρου και άφησαν σπουδαία παρακαταθήκη μνημειακών έργων, που σε υπερμεγέθεις διαστάσεις στολίζουν διάσημους τόπους. Ο Καπράλος, πέρα από τα έργα του της Αίγινας, υπάρχει η τεράστια σύνθεση με θέμα την εποποιία της Πίνδου που βρίσκεται στην Βουλή των Ελλήνων, ο Ζογγολόπουλος με το Χορό του Ζαλόγγου ή τις Ομπρέλες στη Θεσσαλονίκη, ενώ ο Takis με τους Μαγνήτες του σε κεντρική πλατεία του Παρισιού, μνημονεύονται ως μεγάλοι δημιουργοί με εντυπωσιακό και πρωτότυπο έργο. Ο Καπράλος άντλησε τις πηγές του από την αρχαϊκή τέχνη και την κυβιστική γλυπτική, ο Ζογγολόπουλος υπηρέτησε ένα προσωπικό ύφος, επηρεασμένος από την κινητική γλυπτική, ενώ ο Takis ανακάλυψε την ενέργεια της φύσης ως δυναμικό τροφοδότη μιας γλυπτικής που κινείται στα όρια των φυσικών νόμων. Η έκθεση της Γκαλερί ARTFORUM,δοσμένη σε ψηφιακή μορφή, υπακούοντας στις συνθήκες της πανδημίας, έχει ως σκοπό να παρουσιάσει μέσα από ορισμένα παραδείγματα Ελλήνων καλλιτεχνών (ζωγράφων και γλυπτών) και στη μικροκλίμακα της συγκεκριμένης έκθεσης μία όψη της μεταπολεμικής τέχνης.

    exhibiting artists

    latest works

    • 28.Pavlos (1930-2019)

      Untitled
      30 x 18 x 12 cm (h x w x d)
      mixed media
    • 22. Sperantzas Vasilis (1938)

      Portait Eva, 1990
      48 x 32 cm (h x w)
      Oil pastel
    • 18. Ayse Wilson (1970)

      Energy , 1970
      40 x 33 cm (h x w)
      Ink & water colour on hardboard
    • 17. Sklavos Gerasimos (1927-1967)

      Untitled, 1960
      27 x 20 cm (h x w)
      ink on paper
    • 16. Thomas Papadoperakis (1943-2002)

      Untitled
      110 x 85 cm (h x w)
      Oil on Wood
    • 14. Papadoperakis Thomas (1943-2002)

      Helen, 1995
      200 x 60 cm (h x w)
      Oil on Wood
    • 12. Lois Wineberger

      Untitled, 1999
      100 x 80 cm (h x w)
      Oil on canvas
    • 11. Lasithiotakis Yiannis (b.1956)

      Τhe bridge, 1999
      60 x 60 cm (h x w)
      acrylic on canvas
    • 10. Akyol Kadir (b.1984)

      Marylin Monroe, 2015
      100 x 200 cm (h x w)
      Print-acrylic on canvas
    • 9. Νikos Kessanlis (1930-2004)

      Pier Restani
      98 x 98 cm (h x w)
    • 8. Golfinos Yiorgos (1948-2015)

      Untitled, 1991
      90 x 90 cm (h x w)
      Acrylic
    • 7. Fotis Hatzioanidis (b.1945)

      Woman on bad, 1998
      52 x 162 x 40 cm (h x w x d)
      Bronze
    • 6. Petridis Christos (1958-2004)

      Untitled, 2001
      150 x 140 cm (h x w)
      Oil on canvas
    • 5. Joseph Beuys (1921-1986)

      My visit at USA
      33 x 23 cm (h x w)
      Print one piece
    • 4. CocVayHy

      Composition with parafine, 2001
      40 x 30 cm (h x w)
    • 3. Fokas Yiannis (b. 1951)

      Untitled 4, 2008
      120 x 120 cm (h x w)
      Acrylic on canvas-mixed media
    • 2. Sklavos Gerasimos (1927-1967)

      Untitled, 1962
      27 x 20 cm (h x w)
      ink on paper
    • 1. Christodoulides Savvas (b.1961)

      Untitled, 2001
      70 x 45 x 30 cm (h x w x d)
      Mixed media - plexiglas
    • 26. Lasithiotakis Yiannis (b.1956)

      The bridge, 2006
      150 x 120 cm (h x w)
      acrylic on canvas
    • 25. Helmut Newton (1920-2004)

      Photography, 1997
      21.5 x 15 cm (h x w)
      Cookies help us to provide certain features and services on our website. By using the website, you agree that we use cookies. Privacy policy